“ชีเยี่ย!” ไป๋หลี่พั่งพั่งเบิกตากว้างเมื่อเห็นผู้มาใหม่ ร้องเรียกอย่างตื่นเต้นหลินชีเยี่ยจับจ้องไปที่ศัตรูสองคนตรงหน้า เขาเอ่ยอย่างสงบ “นายพาเสิ่นชิงจู่ไปก่อน ที่นี่ฉันจะจัดการเอง”เสิ่นชิงจู่มองหลินชีเยี่ยสลับกับมองศัตรูขั้นชวนสองคนที่อยู่ไม่ไกล เขาขมวดคิ้วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ใต้ร่างกลับรีบวิ่งออกไปเพียงไม่นาน ทั้งสองก็หายลับสายตาไป“เฮ้ นายไม่กลัวว่าหลินชีเยี่ยจะตายที่นั่นหรือไง? นั่นมันผู้ใช้พลังขั้นชวนสองคนนะ” เสิ่นชิงจู่ถามเสียงเครียด“ไม่กลัว” ไป๋หลี่พั่งพั่งตอบอย่างมั่นใจ “ถ้าเป็นคนอื่นคงตายแน่ แต่เขาคือหลินชีเยี่ยนะ เขาไม่ตายหรอก”“นี่นายบูชาเขาอย่างไร้เหตุผลชัดๆ”“ไม่ใช่” ไป๋หลี่พั่งพั่งส่ายหน้า แก้คำพูดอย่างจริงจัง “นี่เรียกว่าความเชื่อใจ”เสิ่นชิงจู่จ้องมองอีกฝ่าย ภาพของหลี่เลี่ยงปรากฏขึ้นในหัว เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง……ครั้งหนึ่ง เขาเคยได้รับความเชื่อใจแบบนี้เหมือนกันแต่คนที่เชื่อใจเขา กลับตายต่อหน้าต่อตาเสิ่นชิงจู่กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาแดงก่ำฉายแววมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“เป็นอะไรไป?” ไป๋หลี่พั่งพั่งสังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝ่าย จึงเอ่ยถาม“ไป๋หลี่ถูหมิง” เสิ่นชิงจู่สูดหายใจเข้าลึกๆ “จำคำที่ฉันพูดวันนี้เอาไว้ ถ้าครั้งนี้เราออกไปจากที่นี่ได้ ฉันเสิ่นชิงจู่ชาตินี้……จะต้องทำลายล้างสาวกทั้งหมดให้ได้ด้วยมือของตัวเอง! ฉันจะให้พวกมันทุกคน ไปชดใช้
