ที่นี่คือ……ในภวังค์อันเลือนราง เสิ่นชิงจู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เขาถูกคนร่างอ้วนท้วนแบกไว้บนหลัง ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าทีละนิด คนที่แบกเขาหายใจหอบถี่ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้จากการใช้พลังงานมากเกินไป“เจ้าอ้วน?” เสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้ว เสียงที่ทั้งแหบแห้งและอ่อนแรงดังขึ้นไป๋หลี่พั่งพั่งแยกเขี้ยว พูดอย่างไม่พอใจ “ขอบอกนายเลยนะ ไอ้คนเนรคุณ ผมช่วยชีวิตนายไว้ แล้วยังแบกนายเดินมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่คำแรกที่นายพูดคือ ‘เจ้าอ้วน’ เนี่ยนะ?”เสิ่นชิงจู่เงียบไปชั่วครู่ แล้วค่อยๆ พูดว่า “ไป๋หลี่ถูหมิง……”“แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย”“หลี่เลี่ยงกับเติ้งเหว่ย……”“วางใจเถอะ พาพวกเขากลับไปแล้ว เวินฉิงฉิงกำลังรักษาพวกเขาอยู่ ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตหรอก”เสิ่นชิงจู่นิ่งเงียบ แล้วเอ่ยอย่างช้าๆ ว่า “ขอบคุณ……”“ขอบคุณบ้าอะไร พวกเขาก็เป็นสหายร่วมรบของผมเหมือนกัน การช่วยพวกเขาก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว อย่าทำเหมือนเป็นหนี้บุญคุณผมนักเลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งบ่นพึมพำ“ที่นี่ที่ไหน?”“ไม่รู้สิ ดูเหมือนภูเขาจะพลิกกลับด้าน ที่นี่เหมือนจะเป็นถ้ำแห่งหนึ่ง” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างเหนื่อยหอบ “แต่ถ้ำนี้ใหญ่เกินไป แถมยังซับซ้อนด้วย ผมเดินมาตั้งนานแล้วก็ยังหาทางออกไม่เจอ”เสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปล่อยฉันลงเถอะ ฉันเดินเองได้”“เดินได้บ้าบออะไร” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างเจ็บปวด “ครึ่งชั่วโมงก่อน นายเกือบจะลาโ
