เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความฉงน “ศิษย์พี่ จอมสำนักกษัตริย์ผีผู้นั้นมั่นใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ถึงกับกล้าบุกเดี่ยวขึ้นเขาซู่ซันเพื่อหมายตาเจดีย์สยบมารเพียงลำพัง”
จอมสำนักกษัตริย์ผีย่อมมีตบะแก่กล้าเหนือล้ำมิต้องสงสัย
ทว่าต่อให้เก่งกาจปานเทพเซียนเพียงใด ก็มิอาจหาญกล้าต่อกรกับสำนักซู่ซันทั้งสำนักได้ อย่างน้อยเมิ่งฝานก็เชื่อมั่นว่า ท่านเจ้าสำนักซู่ซันย่อมมีฝีมือมิด้อยไปกว่าจอมมารผู้นั้นแน่นอน
ยิ่งเมื่อรวมยอดฝีมือคนอื่น ๆ ในสำนักเข้าด้วยกัน เหตุใดจอมสำนักกษัตริย์ผีจึงกล้ากระทำการอุกอาจถึงเพียงนี้?
ศิษย์พี่จินส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ “เขาเพียงต้องการฝ่าด่านเข้าสู่เจดีย์สยบมารเท่านั้น มิได้มาในนามสำนักเพื่อทำสงครามล้างผลาญกับซู่ซัน”
“อีกทั้งเขายังส่งหนังสือท้าประลองอย่างสง่าผ่าเผย สำนักซู่ซันเราขึ้นชื่อว่าเป็นฝ่ายธรรมะอันสูงส่ง มีเกียรติยศค้ำคอ จะรุมสกรัมเขาเพียงคนเดียวได้อย่างไร? ตราบใดที่เขาสามารถผ่านด่านของท่านเจ้าสำนักไปได้ เขาย่อมมีสิทธิ์ย่างกรายเข้าสู่เจดีย์สยบมาร”
“เพียงแต่… การจะเดินกลับออกมาจากเจดีย์แห่งนั้นได้หรือไม่ ยังเป็นเรื่องที่ยากจะพยากรณ์!”
คำกล่าวนี้หาได้ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย
