บทที่ 121 การจากไปครั้งนี้ จะทำลายสำนักของเจ้าให้สิ้นซาก!
“เพราะข้าล่วงรู้แล้วว่าสวะชั่วที่สังหารภรรยาและบุตรในครรภ์ของท่านนั้นมันคือผู้ใด!”
สิ้นคำกล่าวของเมิ่งฝาน แผ่นหลังที่เคยค้อมงอตามกาลเวลาของผู้อาวุโสหวังพลันเหยียดตรงขึ้นในชั่วพริบตา
ท่านเพ่งมองมาที่เมิ่งฝานด้วยดวงตาที่สาดประกายคมกล้าดุจกระบี่ที่เพิ่งหลุดออกจากฝัก เมิ่งฝานสัมผัสได้ถึงกระแสไอเย็นที่เยือกแข็งไปถึงไขสันหลัง
มันคือ ‘เจตนาสังหาร’ อันเข้มข้นที่ถูกกลั่นกรองมานับสิบปี!
บางสิ่งยิ่งถูกฝังลึกเพียงใด ยามที่มันถูกขุดพ้นดินขึ้นมา ย่อมก่อให้เกิดความคลุ้มคลั่งที่ยากจะพรรณนาเท่านั้น
“เจ้า… กำลังพูดเรื่องอันใด?”
ผู้อาวุโสหวังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมิ่งฝานด้วยแววตาเย็นชาชาชิน ใบหน้าอันเมตตาอารีที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความดุดันดุจราชสีห์ที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ
‘ฉิ่ว!’
กระบี่เหลียนซินหลุดจากมือของเมิ่งฝาน พุ่งทะยานเข้าสู่เงื้อมมือของผู้อาวุโสหวังดุจมีชีวิต
ในเสี้ยววินาทีถัดมา คมกระบี่เหลียนซินก็พาดจ่ออยู่ที่ลำคอของเมิ่งฝานอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปราณี