บทที่ 120 ท้าทายสยบมาร และศักดิ์ศรีแห่งธรรมะ
อย่างไรก็ตาม จากถ้อยคำของศิษย์พี่จิน เมิ่งฝานย่อมจับใจความสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองในภายภาคหน้าได้ประการหนึ่ง
นั่นคือภายใน ‘เจดีย์สยบมาร’ มิได้มีเพียงเผ่ายักษ์ที่ถูกจองจำ ทว่ายังมีศาสตรามารและดาบอสูรที่ทรงอานุภาพถูกผนึกไว้อยู่ไม่น้อย
ศาสตราเหล่านั้นย่อมแฝงด้วยพลังอำนาจที่สูงส่งและน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด มิเช่นนั้นคงมิถูกกักขังไว้ในสถานที่ที่แน่นหนาปานนั้น
เมิ่งฝานลอบคิดในใจว่า หากวันใดที่เขาเติบโตจนแข็งแกร่งพอ และดูดซับต้นกำเนิดกระบี่จากหอศาสตราจนสิ้นซากแล้ว บางที ‘เจดีย์สยบมาร’ แห่งนี้อาจเป็นเป้าหมายถัดไปที่เขาสามารถเข้าไปตักตวงผลประโยชน์ได้
ทว่านั่นคงเป็นเรื่องของอนาคตอันไกลโพ้น… อาจต้องใช้เวลาเตรียมตัวนับสิบปี
เมิ่งฝานประเมินว่า หากตนสามารถก้าวเข้าออกเจดีย์สยบมารได้อย่างอิสระภายในสิบปี ก็นับว่าเป็นผลงานที่น่าพึงพอใจยิ่งแล้ว
ในจุดนี้ต้องบอกว่าเขานั้น ‘ประเมินตนเองต่ำเกินไป’ อย่างมหาศาล!
