หนุ่ม‘หัวของแก… ก็สุกงอมแล้ว’เสิ่นชิงจู่ขยับริมฝีปากโดยไม่มีเสียง มือขวาชั่งน้ำหนักขวาน……ฟันลงไปทีเดียว!!เลือดพุ่งกระเซ็นเปื้อนเสื้อของเสิ่นชิงจู่ เขาโยนขวานทิ้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย อากาศที่หายไปค่อยๆ กลับคืนมาทีละน้อย……ในสภาวะขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง หากสูดเอาออกซิเจนปริมาณมากเข้าไปในคราวเดียว ก็อาจทำให้ความดันในร่างกายเปลี่ยนแปลง และอาจร้ายแรงถึงขั้นกลายเป็นอัมพาตได้ในอากาศที่เบาบาง สติของเสิ่นชิงจู่เริ่มพร่าเลือน นี่เป็นผลข้างเคียงจากการขาดออกซิเจนเป็นเวลานานเขาเงยขึ้นมองท้องฟ้าสีหม่นอย่างเงียบงัน สายฝนโปรยปรายลงมาบนใบหน้า เขายื่นมือออกไปราวกับต้องการจะคว้าอะไรบางอย่าง……“หลี่เจี่ย……พี่เสิ่นของนาย แก้แค้นให้นายแล้ว……”เสียงแหบพร่าดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ เส้นที่เขาพยายามรั้งไว้ตลอดเวลาพลันขาดลง เขาทรุดตัวลงกับพื้นบนทุ่งรกร้างอันเวิ้งว้าง ตกอยู่ในความเงียบสงัดไม่นานนัก ชายอ้วนตัวเปรอะเปื้อนโคลนก็วิ่งโซเซเข้ามา เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาตะลึงไปชั่วครู่ แล้วรีบวิ่งไปที่ข้างกายของเสิ่นชิงจู่หลังจากที่แน่ใจว่าเสิ่นชิงจู่ยังหายใจอยู่ ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ถอนหายใจยาว แล้วหันไปมองศพไร้ศีรษะที่อยู่ข้างๆ“พี่เสิ่น……เจ๋งมาก!” เขาพึมพำกับตัวเอง
