กฝ่ายที่ตาแดงก่ำ ค่อยๆ กำหมัดแน่น เขาไม่พูดอะไรอีก รีบแบกเติ้งเหว่ยและหลี่เลี่ยงขึ้นบ่าแล้วพูดเสียงแหบพร่า“ผมจะ……รีบกลับมานะ! พี่คนเท่ ไม่ว่าอย่างไร……”“วางใจเถอะ” เสิ่นชิงจู่สูดหายใจเข้าลึก ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น “ฉันไม่ตายหรอก เส้นทางของฉันอีกยาวไกล จะมาล้มลงตรงนี้ได้ยังไง”ไป๋หลี่พั่งพั่งยังจ้องมองเขา ก่อนจะแบกหลี่เลี่ยงและเติ้งเหว่ยวิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว…นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คุณชายไป๋หลี่วิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้!เสิ่นชิงจู่มองตามหลังเขาไป ค่อยๆ หันกลับมามองชายร่างใหญ่ตรงหน้า เขาพูดอย่างสงบว่า“ฉันจะให้นาย… ชดใช้ชีวิตให้กับพี่น้องของฉัน”
