ป๋หลี่พั่งพั่งไปอย่างหวุดหวิด[ปราการหยก] ใต้เท้าสั่นสะเทือนจากแรงฟาด สลายไปเกือบหมด ไป๋หลี่พั่งพั่งใจหายวาบ พยายามประคองร่างลงพื้น แต่ก็ยังล้มก้นจ้ำเบ้า“มาคนเดียวเหรอ?” เสิ่นชิงจู่รีบเอ่ยถามไป๋หลี่พั่งพั่งพยักหน้า “ศัตรู… ไม่ได้มีแค่คนเดียว……”ยามได้ยินประโยคนี้ เสิ่นชิงจู่ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น“นายเอาม้วนปิดผนึกมาด้วยไหม? อันที่เคยใช้ผนึกเฉาเยวียนน่ะ” เสิ่นชิงจู่ถามขึ้นอีกครั้งคุณชายไป๋หลี่ชะงัก “เอามา ทำไมเหรอ?”“ขอยืมหน่อย”“อื้อ……”ไป๋หลี่พั่งพั่งส่งเทปกาวให้เสิ่นชิงจู่ ถามอย่างอดไม่ได้ว่า “นายจะทำอะไรน่ะ?”“ไม่ต้องยุ่ง นายไปได้แล้ว”“อะไรนะ?”“หลี่เลี่ยงไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ได้รับการรักษา เขาต้องตายแน่ ส่วนขาของเติ้งเหว่ย ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ก็ต้องถูกตัดทิ้งแน่นอน……”ไป๋หลี่พั่งพั่งหันไปมองหลี่เลี่ยงที่หมดสติอยู่ไม่ไกล และเติ้งเหว่ยที่ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด สายตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล“เอ่อ..แล้วหลี่เจี่ยล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งนึกขึ้นได้จึงถามเสิ่นชิงจู่กำหมัดแน่นโดยไม่พูดอะไรไป๋หลี่พั่งพั่งชะงัก“พาพวกเขาไป”“แต่ว่า แบบนี้นายก็ต้องเผชิญกับเขาคนเดียว……”“ไป๋หลี่ถูหมิง!” เสิ่นชิงจู่ตวาดลั่น ดวงตาแดงก่ำ “ทั้งชีวิตนี้ ฉันเสิ่นชิงจู่ไม่เคยขอร้องใคร แต่ตอนนี้… ฉันขอร้องนาย รีบไปเถอะ!”“พาพวกเขาสองคนกลับไปรักษา! วันนี้ ฉันไม่อยากเห็นใครต้องเสียสละอีกแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งมองอี
