ส่วน แหวนที่นิ้วมือเปล่งประกายออกมา เกิดระเบิดอย่างรุนแรงข้างกายของชายร่างใหญ่!เปลวไฟโหมกระหน่ำ ชายถือขวานครางเสียงต่ำ ถอยหลังไปสองก้าว หน้าอกเต็มไปด้วยเลือดสด ทว่าบาดแผลไม่ลึกนัก เป็นเพียงความเสียหายจากแรงระเบิด ซึ่งยากที่จะทำให้ผู้ใช้พลังขั้นชวนได้รับบาดเจ็บสาหัส“ยังไม่พอ! แบบนี้มันเด็กๆ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บเลยสักนิด!” ชายคนนั้นปาดเลือดที่อกแล้วส่ายหน้าเสิ่นชิงจู่ขบกรามแน่น จ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตาทันใดนั้น เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว สายฟ้าฟาดลงมาพร้อมกับลมกรรโชกราวกับอสูรร้าย กลืนกินชายร่างใหญ่ในพริบตา!เสิ่นชิงจู่ตกตะลึง เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เห็นร่างอ้วนกลมยืนอยู่บนเงาดาบสีทอง ในมือถือไม้กวาดอันใหญ่จ้องมองชายที่ถูกฟ้าผ่าอย่างเย่อหยิ่ง“หึ! พี่คนเท่ น้องชายมาช่วยแล้ว!” ไป๋หลี่พั่งพั่งแบกไม้กวาด [พายุอัสนี] ไว้บนบ่า ตะโกนอย่างองอาจเมื่อเห็นไป๋หลี่พั่งพั่ง ดวงตาของเสิ่นชิงจู่ฉายแววยินดี แต่แล้วก็ข่มกลั้นเอาไว้ ก่อนจะทำหน้าบึ้งตึงตูม!เสียงดังกึกก้อง สายฟ้าสลายหายไปในอากาศ ชายร่างใหญ่ที่มีบาดแผลเล็กๆ เต็มตัวเงยหน้ามองไป๋หลี่พั่งพั่งบนฟ้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ค่อยๆ ยกขวานในมือขึ้น……“หลบ!” เสิ่นชิงจู่ตะโกนเสียงดังก่อนที่เสิ่นชิงจู่จะได้เตือน ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ตอบสนองอย่างฉับไว เท้าเหยียบ [ปราการหยก] เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วในอากาศ ขวานอันคมกริบพลันฟาดผ่านท้องฟ้า เฉียดร่างของไ
