ตอนที่กำลังจะปะทะกับปราการอากาศ ขวานในมือก็ฟาดฟันออกมา ทะลวงอาณาเขตสุญญากาศทั้งหมดได้อย่างง่ายดายเขาร่วงลงสู่พื้นอย่างหนักหน่วง พูดพลางหัวเราะเยาะว่า “เด็กน้อย อาณาเขตสุญญากาศที่นายสร้างมันทั้งเล็กและบางเกินไป ขังฉันไม่ได้หรอก ลองสร้างอันที่ใหญ่กว่านี้หน่อยเป็นไง?”สิ้นเสียง เขาก็ตระหนักขึ้นมาได้ “อ้อ……ฉันเข้าใจแล้ว นายกลัวว่าจะทำให้เด็กน้อยที่ใกล้ตายอยู่ข้างหลังนายเข้ามาพัวพันด้วยสินะ เฮ้อ เพราะงี้แหละ ผนึกต้องห้ามขั้นวิกฤติของนาย มันจะทำให้ตนเองชนะแต่ก็ต้องแลกด้วยการสูญเสียจำนวนมาก!”ร่างของชายคนนั้นพลิ้วไหว ขวานในมือฟาดฟันอย่างรวดเร็ว คมขวานตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงดังแหลม!เสิ่นชิงจู่อาศัยปฏิกิริยาที่ฉับไวของตัวเอง หลบหลีกการฟันครั้งนี้ได้อย่างรวดเร็ว ทว่าคมขวานที่รุนแรงนั้นก็ยังคงกรีดแขนของเขา ทิ้งรอยแผลที่น่ากลัวไว้ตูม–!!บนภูเขาที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ปรากฏรอยขวานขึ้นมากลางอากาศ เศษหินกระเด็นไปทั่วใบหน้าของเสิ่นชิงจู่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม อีกฝ่ายเพียงแค่ฟันขวานครั้งเดียว คลื่นพลังที่แผ่ออกมาก็สามารถตัดภูเขาได้ไกลขนาดนี้ ถ้าโดนเข้าเต็มๆ สักครั้ง เขาต้องตายอย่างแน่นอน!“ผนึกต้องห้ามของฉันไม่เหมือนกับของพวกนายที่มีแต่ลูกเล่นพิลึก ฉันแค่มี [กำลังมหาศาล] ลำดับที่ 356 แต่บางครั้ง ยิ่งเรียบง่ายก็ยิ่งทรงพลัง!” ชายร่างใหญ่พูดพร้อมรอยยิ้มเสิ่นชิงจู่ฉวยโอกาส บีบอัดอากาศรอบตัวชายคนนั้นตามสัด
