“ไม่ได้” ครูฝึกหงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “นายจะไปล่อพวกเขาอีกสามคนงั้นเหรอ? พวกเขาเป็นผู้ใช้พลังขั้นชวนของจริง! ไม่เหมือนกับตอนซ้อมรบที่เป็นแค่ขั้นชวนปลอมๆ อย่าคิดว่าตอนฝึกซ้อมนายฆ่าสิ่งลี้ลับไปสองตัวแล้วขั้นชวนจะไม่คณามือนาย พวกเขาแต่ละคนสามารถบดขยี้นายได้ฝ่ายเดียว แล้วยังมีขั้นมหาสมุทรอีกคนด้วย!”“แต่นี่เป็นวิธีเดียวเท่านั้น” หลินชีเยี่ยพูดอย่างใจเย็น “ถ้าผมไม่เผยตัวออกไป พวกเขาก็ต้องตามหาที่นี่จนเจออยู่ดี”ครูฝึกหงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเด็กหนุ่มก็พูดต่อว่า“อีกอย่าง ผมไม่ได้ตั้งใจจะปะทะกับพวกเขาตรงๆ แค่ถ่วงเวลาไว้สามชั่วโมง รอให้ครูฝึกคนอื่นๆ มาถึง ตอนนั้นพวกเราก็ได้เปรียบแล้ว”“ในป่าตอนกลางคืน พวกเขาอยากจับตัวผม… คงไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกครับ”หลินชีเยี่ยมองครูฝึกหงอย่างแน่วแน่ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อนฝ่ายหลังชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงระเบิดดังสนั่นจากภูเขาไกลๆ เขาจึงกัดฟันแน่น “ได้ งั้นก็ทำตามที่นายว่า จำไว้นะ!อย่าปะทะกับพวกเขาตรงๆ! การมีชีวิตรอดสำคัญที่สุด!”หลินชีเยี่ยพยักหน้า ครูฝึกหงไม่ลังเลอีกต่อไป วิ่งไปยังทิศทางที่พวกเสิ่นชิงจู่หายตัวไป ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงราวกับมีพลังลึกลับช่วยผลักดัน ร่างกายเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เพียงสองสามก้าวก็พุ่งทะยานออกไปไกลกว่าร้อยเมตรไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นอีกฝ่ายวิ่งเร็วขนาดนั้นก็ร้องอย่างตกตะลึง ก่อนจะรีบตามไปติดๆหลินชีเยี่ยเห็นร่า
