ยงยิ้ม “ปากบอกว่าจะไม่มา แต่จริงๆ แล้วคำพูดของครูฝึกไม่เข้าหูพี่แน่ๆ อย่างไรพี่ก็ต้องแอบมาหาพ่อแม่ของเด็กน้อยคนนั้นเอง……”“ดังนั้น พวกเราจึงฉวยโอกาสตอนไปเข้าห้องน้ำในป่า แล้วแอบหนีออกมา” หลี่เจี่ยพูดต่อเสิ่นชิงจู่มองพวกเขาที่เต็มไปด้วยโคลนตาค้าง ครู่ต่อมาจึงสบถว่า “แม่ง อย่าทำเป็นรู้จักฉันดีนักเลย ฉันแค่นั่งเบื่อๆ เลยออกมาเดินเล่น……”ลูกสมุนทั้งสามเดินมาข้างๆ เสิ่นชิงจู่พร้อมรอยยิ้ม พลางมองไปรอบๆ “พี่เสิ่น พวกเราควรแบ่งงานกันค้นหายังไงดี? พี่สั่งมาเลย!”เสิ่นชิงจู่ “…”มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย อดกลั้นไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเนิบนาบ “ตอนนี้ทัศนวิสัยไม่ดี พวกเราไม่ควรกระจายตัวมากเกินไป รักษาระยะห่างระหว่างกันไว้ที่ห้าเมตร แล้วค่อยๆ ค้นหาไปทีละจุด”“ได้เลยพี่เสิ่น!”“……ตอนที่พวกนายมา ไม่มีใครเห็นใช่ไหม?”“วางใจได้เลยพี่เสิ่น” เติ้งเหว่ยตบอกอย่างมั่นใจ “พวกเรามาอย่างระมัดระวังมาก ไม่มีทางที่คนอื่นจะเห็น”“งั้นก็ดี”ทางเข้าหมู่บ้านหมายเลขหนึ่งหลินชีเยี่ยสวมเสื้อกันฝนสีดำ ยืนพิงต้นไม้ใหญ่ สายตาจับจ้องไปยังยอดเขาที่จมสู่ความมืดมิด ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยไป๋หลี่พั่งพั่งรีบวิ่งออกมาจากหมู่บ้าน หยุดยืนข้างๆ หลินชีเยี่ย แล้วรีบพูดว่า“ชีเยี่ย เสิ่นชิงจู่หายไปไหนไม่รู้ เติ้งเหว่ย หลี่เจี่ย หลี่เลี่ยง สามคนนั้นบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา ครูฝึกหงบอกว่าพวกเขาอาจจะแอบไปช่วยตามหาพ่อแม
