ไร้วิญญาณของชายชรา พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรเวินฉิงฉิงเม้มริมฝีปากแน่น เธอเดินไปหาเด็กน้อย และอุ้มขึ้นมาเบาๆ“หนูชื่ออะไรจ๊ะ?”ร่างของยายาสั่นเทาเล็กน้อย เธอพูดเสียงเบาว่า “หนูชื่อยายาค่ะ……”“ยายา……” เวินฉิงฉิงพูดเสียงอ่อนโยน “คุณปู่คุณย่าหลับอยู่ เราไม่ควรปลุกพวกท่านนะคะ”ยายาหันไปมองคุณปู่คุณย่าที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น เม้มปากแน่นพลางพยักหน้าเวินฉิงฉิงอุ้มเด็กหญิงเดินออกจากบ้าน ไปนั่งลงข้างกำแพงที่พังทลาย หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากันแวบหนึ่งแล้วก็ถอยออกมาจากบ้านเช่นกัน“พี่สาวคะ พวกพี่……พวกพี่เป็นใครคะ?” ยายาพูดอย่างขลาดกลัวเมื่อออกมาข้างนอก สีหน้าของเธอดูดีขึ้นเล็กน้อย“พวกเราน่ะเหรอ? พวกเรามาช่วยยายาไงคะ”“อ้อ……” เด็กน้อยกะพริบตา “แล้ว… แล้วคุณปู่คุณย่าจะตื่นเมื่อไหร่คะ?”ร่างของเวินฉิงฉิงสั่นสะท้าน เธอก้มหน้าลง ไม่รู้จะตอบอะไรดีในตอนนั้นเอง เสิ่นชิงจู่ที่อยู่ด้านข้างก็เดินเข้ามา เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “เธอชื่อยายาใช่ไหม? ที่บ้านของเธอ นอกจากคุณปู่คุณย่าแล้ว ยังมีญาติคนอื่นอีกไหม?”“มีค่ะ ยังมีพ่อกับแม่อีก”“แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ?”“ไม่รู้ค่ะ……ตอนเช้าพ่อไปเก็บฟืนบนเขา แล้วฝนก็ตกหนัก แม่เลยเอาเสื้อกันฝนขึ้นเขาไปตามหาพ่อ จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาเลย” ยายาพูดเสียงเบา“จำได้ไหมว่าพวกเขาขึ้นเขาไปทางไหน?” เสิ่นชิงจู่ถามต่อเด็กน้อยพยักหน้า ชี้มือไปทางหนึ่ง “ทางนั้นค่ะ”ทุกคนหันไปมอง ท
