ิศทางที่ยายาชี้ไปเป็นจุดที่ดินโคลนถล่มลงมาก่อน ดินและหินที่พังทลายทับถมภูเขาไปครึ่งลูกแทบไม่เหลือต้นไม้สักต้นทุกคนสบตากัน ต่างก็จมอยู่ในความเงียบขึ้นเขาไปตั้งแต่เช้า แล้วก็เกิดฝนตกหนัก ตามด้วยแผ่นดินไหวและดินถล่ม ในสถานการณ์แบบนั้นหากยังอยู่บนเขาก็คง……ดวงตาของเวินฉิงฉิงเริ่มแดงก่ำ เธอฝืนยิ้มออกมา พลางลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ“ยายา เรานอนพักกันก่อนดีไหมจ๊ะ? ดูสิ มือของยายายังมีแผลอยู่เลย”ยายาก้มมองมือตัวเอง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผิวหนังถลอกเป็นแผลใหญ่ หลังจากที่เวินฉิงฉิงรักษาให้เมื่อครู่ เลือดก็หยุดไหลแล้ว ทว่าแผลก็ยังคงอยู่ยังไม่ทันที่เด็กน้อยจะพูดอะไร ความง่วงพลันเข้าครอบงำ ไม่นานเธอก็หลับไปเวินฉิงฉิงอุ้มยายาขึ้น เดินเข้าบ้านอย่างเงียบๆ วางเธอลงบนพื้น แล้วถอดเสื้อทหารของตัวเองออกมาคลุมร่างเล็กๆ ไว้เธอเดินกลับมานอกบ้าน สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่หนักอึ้งเสิ่นชิงจู่พิงกำแพง หรี่ตามองไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป “ฉันคิดว่า พวกเราควรไปตามหา”“พวกเราต้องดูแลผู้รอดชีวิตจนกว่าทีมกู้ภัยจะมาถึง” ครูฝึกหงส่ายหน้า“เราแยกเป็นสองทีมก็ได้”“ไม่ได้” ครูฝึกหงสีหน้าเคร่งเครียด “การที่ผู้บังคับบัญชาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีตัวแปรที่พวกเราไม่รู้แน่ๆ ตอนนี้การแยกย้ายกันไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด อีกอย่าง พวกเขาเข้าไปในป่าใกล้จุดที่เกิดดินถล่มมากในสถานการณ์แบบนั้น คนทั่วไปแทบไม่มีทางรอดได้เลย
