ถึงไปก็อาจจะพบแค่ศพสองศพ ลองคิดดูดีๆ ตอนนี้ผ่านมาสิบกว่าชั่วโมงแล้วตั้งแต่เกิดเหตุ ถ้าพวกเขารอดมาได้ ทำไมยังไม่กลับมา?”เสิ่นชิงจู่ก้มหน้าเงียบ กำมือทั้งสองข้างแน่นแม้คนอื่นๆ จะอยากไปค้นหาพ่อแม่ของยายา แต่เป็นดังที่ครูฝึกหงกล่าว โอกาสรอดของพวกเขามีน้อยมาก ถึงไปก็อาจจะพบแค่ศพ……“หน่วยพิทักษ์ราตรีก็เป็นแค่คน ไม่ใช่เทพเจ้า พวกเราไม่สามารถช่วยทุกคนได้……” ครูฝึกหงเห็นทุกคนหดหู่ ในใจจึงรู้สึกไม่สบายใจนัก “เหนื่อยกันมามากแล้ว ทุกคนพักผ่อนกันเถอะ รอจนทีมกู้ภัยมาถึง พวกเราก็จะลงจากเขา หลังจากลงเขาแล้ว พวกนายก็ต้องเตรียมพิธีสาบานตน เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีอย่างเป็นทางการ แล้วไปประจำการที่ของตัวเอง”ครูฝึกหงกวาดตามองทุกคนพลางยิ้มน้อยๆ “ฉันยังจำได้ ตอนพวกนายเป็นทหารใหม่เข้าค่าย ทั้งอ่อนแอ ทั้งเรื่องมาก! โดยเฉพาะนาย เสิ่นชิงจู่ อารมณ์ร้อน ทำหน้าเหมือนมองใครก็ไม่ถูกใจไปหมด น่าต่อยจริงๆ แล้วก็เจ้าหมูตัวอ้วนนั่น วันๆ ไม่ต่างอะไรกับหมู……”เสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้ว ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วมองไปทางอื่น ส่วนไป๋หลี่พั่งพั่งก็เกาหัวแก้เขิน“ตอนนี้ พวกนายวิ่งมาได้ไกลขนาดนี้ และยังช่วยคนในหุบเขาได้แล้ว……ต่างกันจริงๆ ต่างกันมาก การได้เห็นพวกนายเติบโตกับตา ได้เห็นพวกนายเปลี่ยนจากมือใหม่เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี บางทีนี่อาจจะเป็นความสุขของการเป็นครูฝึกก็ได้”ครูฝึกหงยิ้มมุมปาก แต่แล้วก็ส่ายหน้า “แต่ยังไม่พอ พวกนายยังเติบโตไม่พอ ตอนน
