เมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้น สีหน้าของหยวนกังก็ยิ่งมืดครึ้มลง“เช่นนั้นแผ่นดินไหวและดินถล่มครั้งนี้ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ” หยวนกังพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ฉันยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมความรุนแรงของแผ่นดินไหวที่ภูเขาจินหนานถึงแตกต่างจากในเมืองมากขนาดนี้……ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้คือ ‘ฝันร้าย’ ที่นายสร้างขึ้นสินะ”พร่ำรำพันปรบมือเบาๆ พลางพูดด้วยรอยยิ้ม “สมกับเป็นผู้บังคับบัญชาหยวน เดาถูกตั้งแต่ครั้งแรกเลย”“เป้าหมายของนายคือหลินชีเยี่ย?” หยวนกังขมวดคิ้ว “แค่มือใหม่ขั้นฉือ ถึงกับต้องให้ ‘เทพเจ้า’ โบราณอย่างนายลงมือเองเลยหรือ?”“พูดว่าลงมือเองก็ไม่ถูกนัก เพราะ ‘ผม’ ที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นเพียงภาพฉายของฝันร้ายเท่านั้น ร่างจริงของผมยังถูกพวกบ้าจากหน่วย ‘ร่างทรง’ ไล่ล่าอยู่” พร่ำรำพันถอนหายใจอย่างจนปัญญา “สมกับเป็นหน่วยรบพิเศษ 002 ตั้งแต่ผมบรรลุขั้นอนันต์มา ก็ไม่เคยลำบากขนาดนี้มาก่อนเลย”“ดังนั้น คนที่จะจัดการหลินชีเยี่ยเป็นคนอื่นสินะ? เป็นสาวกของนายใช่ไหม?” หยวนกังจับประเด็นสำคัญในคำพูดนั้นได้อย่างว่องไวพร่ำรำพันเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร“ดูเหมือนฉันจะเดาถูก” หยวนกังกล่าวอย่างสงบ “นายส่งภาพฉายของฝันร้ายนี้มาก็เพื่อถ่วงเวลาฉันไว้ นั่นแสดงว่าพวกสาวกที่นายส่งไปไม่ได้เกินขั้นมหาสมุทร นายกลัวว่าถ้าฉันออกไปจะทำให้แผนของนายพังใช่ไหม?”“ใครๆ ก็บอกว่ารองหัวหน้าหน่วยเมืองหลวงอย่างคุณมีแต่กำลัง ไม่มีสมอง ตอนนี้ดูเหมือน
