จะไม่ใช่แบบนั้นเสียแล้ว” พร่ำรำพันชื่นชม “ถึงคุณจะเดาถูกก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้คุณที่เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในเมืองชางหนานถูกกักตัวไว้ส่วนหน่วย 136 ก็ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้ประจำการอยู่ในเมือง ไม่มีทางมาที่นี่แน่ การจัดการกับพวกทหารใหม่ที่ยังอ่อนหัด แค่ขั้นมหาสมุทรก็มากเกินพอแล้ว”ยามได้ยินดังนั้น ม่านตาของหยวนกังพลันหดเล็กลง “นายรู้ได้อย่างไรว่าเบื้องบนของหน่วยพิทักษ์ราตรีออกคำสั่งอะไร?”พร่ำรำพันยิ้มโดยไม่พูดอะไร“พวกสาวกแฝงตัวอยู่ในระดับสูงจริงๆ สินะ”“นั่นไม่สำคัญหรอก” พร่ำรำพันยื่นมือออกมา ราวกับเป็นวาทยกร โบกมือเบาๆ ในอากาศท้องฟ้า พื้นดิน ภูเขา สายฝน……ทุกสิ่งทุกอย่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีชีวิตขึ้นมา ในขณะเดียวกันหยวนกังรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่ไม่เคยเจอมาก่อนปกคลุมทั้งจิตใจ“จงจมดิ่งลงสู่ ‘ฝันร้าย’ ของผมเถอะ” พร่ำรำพันพึมพำเบาๆ……“ท่านผู้บังคับบัญชา ท่านผู้บังคับบัญชาครับ?”ครูฝึกคนหนึ่งเดินออกจากเต็นท์ มองไปรอบๆ แต่ไม่พบหยวนกัง“แปลกจัง ท่านผู้บังคับบัญชาไปไหน เมื่อกี้ยังอยู่ที่นี่อยู่เลย……” เขาเกาหัวอย่างงุนงง“หรือว่าไปช่วยเหลือหมู่บ้านไหนสักแห่ง?” ครูฝึกอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น“ไม่รู้สิ” ครูฝึกคนแรกส่ายหน้า ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รอสักพักก่อน แล้วค่อยติดต่อทีมช่วยเหลือแต่ละทีมดูตามหลักแล้ว ในช่วงสำคัญแบบนี้ผู้บังคับบัญชาจะไม่หายไปแบบไม่มีเหตุผล……”“อืม”……ภูเขาจินหนานท่ามก
