ลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก รถทหารคันหนึ่งแล่นไปอย่างรวดเร็วบนถนนภูเขา แสงไฟสว่างจ้าทะลุผ่านม่านฝนอันพร่ามัว มองเห็นสภาพข้างหน้าได้เพียงไม่กี่สิบเมตรเท่านั้นหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ นั่งอยู่ในรถ มองแผนที่ที่ซับซ้อนในมือ บันทึกตำแหน่งของตัวเองอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งมองหาเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดในการไปยังหมู่บ้านในอีกสักครู่เอี๊ยด–!!ทันใดนั้น รถก็เบรกกะทันหัน เกือบจะทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านหลังกระเด็นออกไป รถหมุนเป็นครึ่งวงกลมบนถนนที่เต็มไปด้วยโคลน แล้วหยุดนิ่งอย่างมั่นคง“ดินถล่มลงมาปิดถนนข้างหน้า รถไปต่อไม่ได้แล้ว” ครูฝึกที่ขับรถตะโกนบอกทุกคนสบตากัน รีบเก็บแผนที่แล้วลงจากรถ ครูฝึกหงเคาะกระจกด้านหน้ารถแล้วพูดว่า “แค่นี้ก็พอ ต่อไปพวกเราจะเดินกันเอง”ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า……เม็ดฝนตกลงมาอย่างหนักจากท้องฟ้า ในหุบเขาที่เงียบสงัด ราวกับมีเพียงเสียงฝนที่ตกไม่หยุด ร่างที่สวมเสื้อกันฝนสีดำหลายร่างกระโดดลงมาจากท้ายรถ ทำให้โคลนกระเซ็นขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาแบกกล่องดำที่บรรจุดาบดาราไว้มุ่งหน้าสู่ป่าลึกอย่างรวดเร็วเมื่อไม่มีรถแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเดินตามถนนใหญ่ พวกเขาได้วางแผนเส้นทางที่เร็วที่สุดไปยังหมู่บ้านหมายเลขหนึ่งไว้บนรถแล้ว แม้ว่าในสายตาของคนทั่วไป การเดินทางในสภาพอากาศแบบนี้จะไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย แต่สำหรับพวกเขาแล้ว มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรทั้งเก้าคนเรียงแถวเป็นแนวยาว วิ่งฝ่าป่าทึบอย่าง
