น มีเงาร่างหนึ่งกำลังเดินฝ่าสายฝนที่หยุดนิ่งมาทางนี้เป็นชายสวมชุดทักซิโด้สีดำ ผมยาวสลวย ติดเข็มกลัดรูปนกเหยี่ยวสีม่วงที่หน้าอก ใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มบาง ราวกับสุภาพบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่มาร่วมงานเต้นรำ ทั้งสง่างามและสุภาพเมื่อเห็นชายคนนั้น สีหน้าของหยวนกังพลันมืดครึ้มลง“พร่ำรำพัน”ชายคนนั้นเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เสียงนุ่มนวลดุจหยก “ไม่คิดว่าคุณรองหัวหน้าหน่วยเมืองหลวงจะรู้จักผม”“นายมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากเกินไป” หยวนกังเอ่ยอย่างสงบ “ฝันร้ายที่แท้จริง ผู้ควบคุมความคิด หนึ่งใน‘เทพเจ้า’ สามองค์ที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนจักรเทพโบราณ อีกทั้งยังเป็นผู้สร้างพันธสัญญาของสาวก……แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ กิริยาผู้ดีของนายที่ชวนให้คลื่นไส้นั่นแหละ”พร่ำรำพันยิ้ม ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย “เสียมารยาทจริงๆ……ผู้บังคับบัญชาหยวน”
