นึ่งชีวิต อีกสองวันพวกนายจะได้สาบานตนเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีอย่างเป็นทางการ ฉันหวังว่าในภารกิจช่วยเหลือครั้งนี้ พวกนายจะใช้สองมือของตัวเองสร้างเกียรติยศให้กับหน่วยพิทักษ์ราตรี!”……เชิงเขาจินหนาน ในหมู่บ้านหมายเลขเจ็ดที่ประสบภัยภูเขาที่พังทลายและโคลนตมได้ฝังกลบหมู่บ้านที่เคยสงบสุข เหลือเพียงเศษซากบ้านเรือนที่แตกหักราวกับเปลือกหอยบนชายหาด ฝังอยู่ใต้ชั้นดินและหินหนาทึบ มีเพียงตึกสูงสามชั้นไม่กี่หลังที่โผล่พ้นออกมาครึ่งหนึ่ง กำแพงที่แตกร้าวและเสาค้ำยันกระจัดกระจายไปทั่วชายคนหนึ่งเนื้อตัวเปรอะเปื้อนโคลนเดินสะเปะสะปะไปข้างหน้าท่ามกลางสายฝน เขาแบกตะกร้าไม้ไผ่ที่บรรจุเห็ดเปียกชุ่ม ริมฝีปากแห้งผากสั่นเทาเล็กน้อย“ไม่……ไม่……เป็นไปไม่ได้!!” เขาเปล่งเสียงแหบพร่า มองดูหมู่บ้านที่ถูกทำลายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาที่นี่คือสถานที่ที่เขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีไปกว่าเขา แค่มองเศษผนังที่แตกกระจายบนพื้น เขาก็สามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือผนังบ้านของใคร กระเบื้องของบ้านไหน……เขาลากขาขวาที่เปื้อนเลือด พยายามวิ่งไปข้างหน้าท่ามกลางสายฝน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กในความทรงจำดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล“ไม่นะ……ไม่จริง!! เสี่ยวฟาง……พ่อ……แม่……รอผมก่อน! ผมกลับมาแล้ว ผมกลับมาแล้ว!”ทันใดนั้น เท้าขวาของเขาก็เสียหลัก ทั้งร่างล้มลงกับพื้น เห็ดในตะกร้าร่วงหล่นออกมา เขาไม่แม้แต่จะมอง รีบกระชากตะกร้าออ
