กจากหลังแล้วกัดฟันวิ่งต่อไปข้างหน้าในที่สุด เขาก็มาถึงหน้าบ้านสีขาวหลังเล็กที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินเกือบครึ่งหลัง……“ไม่… ไม่… ไม่……” ทั่วร่างชายคนนั้นเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาผสมกับน้ำฝนไหลอาบแก้ม เขาพุ่งเข้าหากองดินราวกับคนเสียสติ ใช้มือทั้งสองขุดดินอย่างรวดเร็ว!“ไม่เป็นไร! ลูกมาช่วยพวกคุณแล้ว! ไม่เป็นไร……ไม่เป็นไร!!”ก้อนหินแหลมคมบาดฝ่ามือของเขา เลือดไหลซึมลงบนดินสีน้ำตาลเข้ม ทว่าเขาราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด ยังคงขุดดินบนพื้นอย่างบ้าคลั่งสีหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยว น้ำเสียงสั่นเคลือ“ไม่เป็นไร……ไม่เป็นไร……บ้าชิบ!! ทำไม!!” เขาทุบกำปั้นลงบนพื้นอย่างแรง ร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง “ใครก็ได้……ใครก็ได้ช่วยพวกเราด้วย……”บรื้น–!!เสียงเครื่องยนต์ดังมาแต่ไกล ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย แสงสว่างจ้าส่องผ่านความมืดมิด ฉายไปทั่วซากปรักหักพังชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง เห็นรถทหารสีเขียวหลายคันพุ่งทะลุม่านฝนหนาทึบ มุ่งหน้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว!รถยังไม่ทันหยุด ร่างในเสื้อคลุมทหารสีดำก็กระโดดลงจากหลังคารถอย่างว่องไว เท้าเหยียบลงบนแอ่งน้ำที่เฉอะแฉะ พุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง!!คนที่นำหน้าสูดหายใจลึก แล้วตะโกนดังลั่น เสียงทุ้มต่ำดังกลบเสียงฝนตกหนัก ก้องไปทั่วทั้งหมู่บ้านที่พังทลาย!“ทหารต้าเซี่ยมาแล้ว มัจจุราชจงหลีกทาง!! ผู้ที่ยังมีชีวิต……ต้องรอด!!!”
