เมื่อฝนเทลงมา ผู้คนต่างวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง เหลือเพียงไม่กี่คนยืนอยู่ที่เดิม“ว้าว พี่เสิ่น! คุณได้ย้ายเข้าหน่วยเมืองหลวงด้วย!”“ใช่แล้วพี่เสิ่น คุณเก่งมากเลย!”“เฮ้อ น่าเสียดายที่ผมต้องไปประจำการที่เมืองในทิเบต ไกลจากเมืองหลวงมาก คงไม่ค่อยได้เจอพี่เสิ่น……แต่ผมก็ต้องบอกว่า พี่เสิ่นเจ๋งมาก!”“ใช่! พี่เสิ่นเจ๋งที่สุด!”ลูกสมุนทั้งสามห้อมล้อมอยู่รอบๆ เสิ่นชิงจู่ด้วยความตื่นเต้น พวกเขาดูจะดีใจยิ่งกว่าตัวเองที่ได้ไปเมืองหลวงเสียอีก!เสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้ว เหลือบมองไปทางหลินชีเยี่ย ก่อนจะหันมามองลูกสมุนทั้งสามอย่างดุดัน“พวกนายหุบปากให้หมด!”เติ้งเหว่ยและอีกสองคนเงียบลงทันทีเสิ่นชิงจู่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรกับหลินชีเยี่ย แต่แล้วก็หยุดชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลือกที่จะหันหลังเดินจากไป……เขาเดินช้าๆ ย่างก้าวหนักอึ้ง ทั้งที่กำลังจะไปประจำการที่เมืองที่ดีที่สุด แต่ทั้งร่างกลับดูหดหู่อย่างบอกไม่ถูก“ชีเยี่ย……” ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน เอ่ยขึ้นอย่างลังเล“ไม่ต้องปลอบใจฉันหรอก การได้อยู่ที่ชางหนานเป็นสิ่งที่ฉันปรารถนาอยู่แล้ว” หลินชีเยี่ยยิ้มน้อยๆ เขาพูดความจริงแม้ในใจจะสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมตัวเองถึงถูกย้ายเข้าหน่วย 136 แต่ก็แค่สงสัยเท่านั้น หากเทียบกับการต้องไปอยู่ในเมืองที่ไม่คุ้นเคย พบเจอผู้คนแปลกหน้า เขากลับยินดีที่จะอยู่เมืองชางหนาน อยู่เคียงข้างทุกคนในหน่วย 136เ
