ป้าหมายของเขาไม่ใช่การปกป้องมนุษยชาติหรือการโดดเด่นอะไร……เขาแค่ต้องการทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับจ้าวคงเฉิงเท่านั้นสัญญานั้น ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็คือสัญญาเฉาเยวียนตบบ่าเขาเบาๆ “กลับกันเถอะ ฝนตกหนักแล้ว”เพียงชั่วครู่ สายฝนก็เทกระหน่ำลงมาราวกับท้องฟ้ารั่ว ห่าฝนเทลงมาชโลมร่างพวกเขาจนเปียกปอนหลินชีเยี่ยพยักหน้า กำลังจะก้าวเดิน แต่ทันใดนั้นทั้งร่างก็ชะงักค้าง“เกิดอะไรขึ้น?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามด้วยความสงสัยหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกนายรู้สึกไหมว่า……พื้นดินกำลังสั่นสะเทือน?”“สั่นสะเทือน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งงุนงงเฉาเยวียนขมวดคิ้ว ก้มลงวางมือบนพื้น ดวงตาฉายแววฉงน “จริงด้วย มันกำลังสั่นจริงๆ…”“และการสั่นสะเทือนกำลังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ”……ชายแดนเมืองชางหนานณ เชิงเขาจินหนาน ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ห่างไกลสายฝนที่ตกกระหน่ำชะล้างบ้านเรือนหลังคาต่ำที่ก่อด้วยอิฐและกระเบื้อง ไหลลงมาตามรอยแตกของผนัง หยดลงบนพื้นเสียงดังบนธรณีประตูเก่าคร่ำครึของบ้านหลังเตี้ย เด็กหญิงผมเปียสองข้างนั่งอยู่ สวมเสื้อแขนสั้นสีเหลืองซีด เท้าคางมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนักชะล้างถนนดินในหมู่บ้าน กระแสโคลนสีน้ำตาลเข้มไหลลงมาตามทุ่งนาที่คดเคี้ยวราวกับว่าโลกทั้งใบจมอยู่ใต้สายฝน“ยายา ทำไมหนูยังนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ?” หญิงคนหนึ่งรีบร้อนเดินออกมาจากบ้าน เห็นเด็กหญิงนั่งอยู่ที่ประตู จึงพูดว่า “ฝนตกหนักขนาดนี้ หนูนั่งอยู่ตร
