งนี้ระวังจะเป็นหวัดนะ รีบเข้ามาข้างในเร็ว”ยายาตอบรับเบาๆ แล้วเดินเข้าบ้านอย่างว่าง่ายหญิงคนนั้นเดินมาที่ประตู เงยหน้ามองภูเขาจินหนานท่ามกลางสายฝน ขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าที่กังวล“โธ่เอ๊ย ฝนตกหนักขนาดนี้ พ่อของเธอยังอยู่บนภูเขา……จะทำยังไงดี บอกให้เขาไม่ต้องไปวันนี้ๆ แต่ก็ไม่ยอมฟัง!”หญิงคนนั้นก้าวเท้าอย่างร้อนใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกลับเข้าไปหยิบเสื้อกันฝนที่แขวนอยู่บนผนัง พลางสวมใส่และพูดกับยายาว่า“ยายา แม่จะขึ้นไปตามหาพ่อบนภูเขา หนูอยู่กับปู่ย่าที่บ้านนะ อย่าออกไปเล่นซนที่ไหน เข้าใจไหม?”“เข้าใจแล้วค่ะ” ยายาพยักหน้ารับ ผมเปียสองข้างแกว่งไปมาเบาๆ เหมือนหางสัตว์เล็กหญิงคนนั้นสวมเสื้อกันฝนเสร็จก็ฝ่าสายฝนออกจากบ้าน เดินเหยียบย่ำบนถนนที่เต็มไปด้วยโคลนตม มุ่งหน้าไปยังทางขึ้นภูเขาอย่างแน่วแน่ยายาวิ่งไปที่ประตู ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองแผ่นหลังของผู้เป็นแม่ที่ค่อยๆ เลือนหายไป รวมถึงภูเขาจินหนานที่เลือนรางท่ามกลางสายฝน……ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมา!ยายาร่างกายโงนเงน เกือบจะล้มลงบนพื้น เธอคว้าขอบประตูไว้ได้ทัน ดวงตาเล็กๆ เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอจับขอบประตูไว้แทบไม่อยู่ หลังคาเหนือศีรษะสั่นไหวอย่างรุนแรง ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ราวกับว่าอีกเพียงชั่วครู่มันก็จะพังทลายลงมาเธอเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน มองไปยังภูเขาจินหนานท่ามกลางสายฝ
