งความสัมพันธ์” เสิ่นชิงจู่พูดอย่างจริงจัง “เขาเก่งกว่าผม เขาเก่งกว่าใครๆ ในค่ายฝึกนี้! ถ้าแม้แต่เขายังต้องอยู่ที่ชางหนาน แล้วผม……จะมีสิทธิ์อะไรไปเมืองหลวง?”“ผมเสิ่นชิงจู่ ไม่อาจทำให้ตัวเองขายหน้าแบบนั้นได้!”วาทะนี้ดังกังวานจนทำให้หลินชีเยี่ยตกตะลึง แม้แต่ครูฝึกหงก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร“เสิ่นชิงจู่ แล้วก็หลินชีเยี่ย ฉันหวังว่าพวกนายจะเข้าใจ……” ครูฝึกหงสูดหายใจลึก พูดอย่างช้าๆ ว่า “คำสั่งย้ายนี้ไม่ใช่พวกเราจัดการ แต่เป็นเบื้องบนของหน่วยพิทักษ์ราตรีเป็นคนจัดการ ความจริงแล้วตอนที่รู้ข่าวนี้ พวกเราก็สงสัยและโกรธมากกว่าพวกนายเสียอีก ผลงานของหลินชีเยี่ย พวกเราก็เห็นกันหมด เขาคือคนที่ควรค่าแก่การได้รับการปลุกปั้นมากที่สุด!”“ทว่า……พวกเราเป็นทหาร ทหารก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่ง!”“ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนออกคำสั่งนี้ แต่ฉันเชื่อว่าเขาทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน!”“ฉันพูดได้แค่นี้ คำสั่งย้ายของแต่ละคนจะแจกจ่ายให้ในภายหลัง เอาล่ะ……แยกย้ายได้”ครูฝึกหงหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เหล่าทหารใหม่ยืนอยู่ที่เดิม พวกเขาต่างก็มองหน้ากันอย่างสับสนแป๊ะน้ำฝนหยดหนึ่งตกลงบนไหล่ของหลินชีเยี่ย ตามมาด้วยหยดที่สอง หยดที่สาม……ในชั่วพริบตา ฝนก็เทกระหน่ำราวกับสายน้ำที่ถูกเทมาจากถัง!
