“เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก!!” หลี่อี้เฟยตื่นเต้นราวกับเด็กสองร้อยจิน ในที่สุดก็ไม่ต้องซักผ้าล้างจานด้วยมือแล้ว!“นายไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้มือฉันด้านไปกี่จุดแล้ว! ฉันลำบากมากเลย!”หลินชีเยี่ยมองความเร็วในการซักผ้าอันมีประสิทธิภาพของรูบิค พยักหน้าอย่างพอใจพนักงานคนนี้ จ้างมาไม่ขาดทุนจริงๆ……หลี่อี้เฟยเหลือบมองอาจูที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเหนียมอาย แล้วถามด้วยความคาดหวังว่า “แล้วนายล่ะ? นายมีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง?”อาจูเอียงหัวคิดครุ่นคิด “ผม… ผมนอนเก่งน่ะ?”หลี่อี้เฟย “…”หลี่อี้เฟยหันไปจ้องหลินชีเยี่ย คนหลังยักไหล่พลางพูดว่า “เขาไม่มีความสามารถอะไรเลย แต่น่าจะสอนง่าย นายลองสอนเขาดูสิ”หลี่อี้เฟยถอนหายใจอย่างเสียดาย นึกว่าเด็กชายคนนี้จะมีความสามารถพิเศษเหมือนรูบิค ไม่คิดว่าจะเป็นเด็กชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง……แต่อย่างน้อยก็มีคนช่วยแบ่งเบาภาระ ตอนนี้เขาก็พอใจแล้วเขาพินิจพิเคราะห์อาจูอย่างละเอียด ก่อนจะดึงหลินชีเยี่ยไปด้านข้าง พลางเอ่ยเสียงเบา “ชีเยี่ย เขาดูเด็กเกินไปหรือเปล่า? นี่นายจ้างแรงงานเด็กหรือยังไง?”หลินชีเยี่ยมองด้วยสายตาดูแคลน “วางใจเถอะ อายุของเขาคงมากพอจะเป็นพ่อนายได้แล้ว อีกอย่างกฎหมายนี้มีไว้เพื่อปกป้องมนุษย์ ไม่ได้ปกป้องสิ่งลี้ลับ ดังนั้นมันไม่มีผลบังคับใช้ที่นี่หรอก”หลี่อี้เฟยเบิกตากว้าง “นี่มันคำพูดของเจ้านายใจดำนี่นา……”เขาส่ายหน้าแล้วเดินไปหาอาจู ก่อนจะตบไหล่เบาๆ “อาจูใช่ไหม? ไม่ต้องกังวลนะ
