ในช่วงเวลาต่อมา เมิ่งฝานยังคงใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ในหอศาสตราตลอดทั้งวัน
นอกเหนือจากเวลาที่ต้องทำหน้าที่เช็ดถูศาสตราตามปกติ เวลาที่เหลือทั้งหมดเขาล้วนอุทิศให้กับการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง
ในคืนหนึ่ง ยามที่ ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ ภายในร่างถูกใช้จนหมดสิ้น เมิ่งฝานจึงเดินออกจากห้องพักเพื่อทำหน้าที่เช็ดถูดาบยาวและเติมเต็มพลังที่ขาดหาย
การฝึกปรือคัมภีร์ตะวันผลาญอสนีและเคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับนั้นยังสามารถพึ่งพาพลังจากกลีบดอกบัวได้ ทว่าการฝึกคัมภีร์โลหิตสัจจะเมิ่งฝานจำเป็นต้องใช้ต้นกำเนิดกระบี่เป็นเชื้อไฟหลัก
ดังนั้น ต้นกำเนิดกระบี่จึงเปรียบเสมือนลมหายใจที่เขาจะขาดเสียมิได้ เมื่อใดที่มันร่อยหรอ เขาต้องรีบเติมเต็มให้เปี่ยมล้นทันที
บางครั้งเมิ่งฝานก็อดดำริในใจมิได้ว่า หากวันหนึ่งเขาดูดซับต้นกำเนิดกระบี่จากดาบทุกเล่มในหอศาสตราจนสิ้นซาก เมื่อถึงเวลานั้นเขาควรจะมุ่งหน้าไปทิศทางใด
‘คงต้องออกจากสำนักซู่ซัน เพื่อออกตามหาศาสตราเล่มอื่นสินะ’
ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับตัวเขา ต้นกำเนิดกระบี่คือทรัพยากรที่ไม่อาจหยุดไขว่คว้าได้ตลอดชีวิต!
