เสิ่นชิงจู่ยืนตะลึงอยู่กับที่หืม?สิ่งลี้ลับตัวนี้แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ด้วยหรือ?แถมยังพูดได้อีก?!สมแล้วที่เป็นขั้นชวน! ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!ในขณะที่กำลังจะดีดนิ้ว เด็กชายที่นอนอยู่บนเตียงใยแมงมุมก็แปลงร่างกลายเป็นแมงมุมสีเทาขาวตัวใหญ่ ขายาวทั้งแปดวิ่งอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็วิ่งไปถึงช่องระบายอากาศบนเพดานโกดัง“ซวยแล้ว!!!!”“ทำไมถึงเป็นนายอีกล่ะ! ผมทำอะไรผิดไป ทำไมพวกคุณต้องมาฆ่าผมด้วย!!”“คนชั่ว! พวกคุณล้วนเป็นคนชั่วทั้งนั้น!!”“ฮือฮือฮือ… ผมวิ่งหนีไม่ได้หรือไง?!”แมงมุมสีเทาขาวร้องไห้พลางวิ่งหนีด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เสิ่นชิงจู่ยังไม่ทันดีดนิ้ว มันก็จะหลบหนีออกไปทางช่องระบายอากาศแล้วเสิ่นชิงจู่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนมาที่นี่เขาคิดไว้หลายสถานการณ์ แต่กลับไม่คิดว่า……มันจะวิ่งหนีอย่างไม่ลังเลเช่นนี้?สรุปแล้วแกเป็นสิ่งลี้ลับ หรือฉันกันแน่ที่เป็นสิ่งลี้ลับ?ทำไมเหมือนฉันเป็นตัวร้ายอย่างนั้นล่ะ……เสิ่นชิงจู่รีบกดปุ่มบนวิทยุสื่อสาร “มันกำลังจะหนีไปแล้ว! จุดระเบิดเร็ว!!”ตูม–!!!ทันทีที่สิ้นเสียง ระเบิดทิศทางหลายสิบลูกที่ติดตั้งไว้บนผนังด้านนอกพลันระเบิดพร้อมกัน โกดังทั้งหลังก็เหมือนแก้วกระดาษที่ถูกยัดด้วยประทัด ในชั่วพริบตาก็ถูกแรงระเบิดและเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวฉีกเป็นชิ้นๆ!เปลวเพลิงร้อนระอุ ราวกับมังกรคำรามพุ่งสู่ท้องฟ้า แสงจ้าย้อมเมฆสีขาวเหนือศีรษะให้กลายเป็นสีแดงฉาน แผ่นดินสั่นสะเทือ
