ประตูบานนี้ดูเหมือนจะมีปัญหามาตั้งแต่ต้น จึงส่งเสียงดังขึ้นมาในยามปกติคงไม่มีปัญหาอะไร แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เสียงนี้กลับดังผิดปกติอย่างยิ่งม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเกร็ง เด็กหนุ่มทั้งสองถอยหลังอย่างฉับไวโดยไม่คิดอะไรในชั่วขณะถัดมา เงาดำขนาดใหญ่พุ่งผ่านทั้งสองห้อง แสงคมดาบประหารวาบขึ้น ประตูบานที่ส่งเสียงเมื่อครู่ถูกฟันเป็นสองท่อนในพริบตา!ภายใต้ผนึกเทวะแห่งราตรี เสียงของหลินชีเยี่ยเงียบสนิทราวกับภูตผี ส่วนเฉาเยวียนถอดรองเท้าออกตั้งแต่แรกเพื่อหลีกเลี่ยงเสียงฝีเท้า ตอนนี้เท้าเปล่าเหยียบย่ำลงบนพื้นก็แทบจะไม่มีเสียงใดๆทั้งหลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนอยู่ในระเบียงทางเดิน แม้ว่าจะดูไม่เหมือนอยู่ชั้นหนึ่ง แต่พื้นที่ก็กว้างขวางกว่าห้องนอนมากนักชายไร้ศีรษะฟันประตูแล้วยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะลากดาบประหารไว้ด้านหลัง ค่อยๆ เดินโซเซไปข้างหน้า……ดูเหมือนว่ามันไม่ได้พบการมีอยู่ของเด็กหนุ่มทั้งสองหลินชีเยี่ยส่งสายตาให้เฉาเยวียน อีกฝ่ายพยักหน้า พิงผนังด้านซ้าย ใช้การหายใจควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจลดเสียงให้เบาที่สุดส่วนหลินชีเยี่ยนั้นพิงอยู่อีกด้านหนึ่ง ราวกับวิญญาณแห่งรัตติกาลอันมืดมิด ปราศจากรังสีใดๆตึก ตึก ตึกร่างกำยำของชายไร้ศีรษะแทบจะกินพื้นที่ทั้งทางเดิน มันลากดาบตามหลัง ค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า โชคดีที่หลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนไม่ได้อ้วน พวกเขาจึงสามารถหลบหลีกเส้นทางของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยการพิงอยู
