ล้ด้วยความเร็วสูง……”“ไม่สิ แบบนี้ก็ไม่น่าจะอธิบายได้ว่าทำไมมันถึงฟันดาบได้เร็วขนาดนั้น”“หรือว่า……”หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะนึกอะไรออก แววตาเริ่มจริงจังขึ้น“หรือว่าอะไร?”“หากมีเสียงในบริเวณใกล้เคียง ความเร็วของมันก็จะเพิ่มขึ้น? หรือพูดอีกอย่างคือ ยิ่งเสียงรอบข้างดังมากเท่าไหร่ความเร็วของมันก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วพูด “ถ้าเป็นอย่างนั้น สิ่งลี้ลับตัวนี้ก็อันตรายเกินไปหน่อยแค่โยนมันไปไว้ตามมุมเมืองสมัยใหม่ มันก็จะมีพลังทำลายล้างที่น่ากลัวมาก”“ฆาตกรในผับ นักฆ่าโรคจิตในคาราโอเกะ?”“……ก็ประมาณนั้น” หลินชีเยี่ยพูดต่อ “ถ้าเป็นอย่างนั้น จุดอ่อนของมันก็ชัดเจนมาก แค่ใช้วัตถุต้องห้ามบางอย่าง หรือตั้งใจลดเสียงการเคลื่อนไหวลง แม้แต่ผู้มีพลังขั้นฉือก็อาจจะสังหารมันได้”“สรุปก็คือ ถ้าการคาดเดาของฉันไม่ผิด สิ่งลี้ลับตัวนี้ก็เป็นได้ทั้งแข็งแกร่งจนน่าตกใจ แต่ก็อ่อนแอจนน่าสมเพช……”“ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมเราไม่ฆ่ามันไปเลยตั้งแต่แรก?”“ก็เพราะพึ่งนึกออกเมื่อกี้นี่ไง”“……”หลินชีเยี่ยยักไหล่ “ฉันไม่ใช่เทพเจ้านะ จะให้คิดอะไรได้มากมายในเวลาสั้นๆ แบบนั้น”“แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไงต่อ?”“ค่อยๆ หาไปเถอะ ถ้าการคาดเดาถูกต้อง สิ่งลี้ลับตัวนั้นคงไม่มีพลังด้านมิติ นั่นหมายความว่า ที่นี่ยังมีสิ่งลี้ลับขั้นชวนอีกตัวอยู่”“รับทราบ”……ด้านนอกหอพักที่สามไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งมาถึงประตูอย่างเร่งรีบ พลางหายใจหอบถี่
