แล้วยื่นมือเคาะประตูกระจก“ฮัลโหล? มีใครอยู่ไหม~”เขารออยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จึงตัดสินใจกัดฟันแล้วยื่นมือไปผลักประตู แต่ไม่ว่าจะพยายามผลักอย่างไรก็ไม่สามารถเปิดได้ไป๋หลี่พั่งพั่งถอยหลังไปสองก้าว หยิบชอล์กออกมาจากกระเป๋า แล้วส่งเสียงฮึดฮัด“แค่กลเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ คิดจะขวางทางคุณชายน้อยผู้นี้งั้นหรือ?”เขาถือชอล์กไว้ในมือ แล้ววาดวงกลมไม่เล็กไม่ใหญ่บนประตูกระจก เมื่อผงชอล์กมาบรรจบกันตรงปลาย กลางประตูกระจกก็เริ่มสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยไป๋หลี่พั่งพั่งมุดผ่านวงกลมเข้าไปในตึกสามอย่างง่ายดาย“มอลลี่! คุณชายน้อยมาช่วยคุณแล้ว!” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยอย่างมั่นใจ แต่พอก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว มิติโดยรอบก็เริ่มปั่นป่วนในขณะที่กำลังตกตะลึง สภาพแวดล้อมรอบตัวเขาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว บันไดที่อยู่ตรงหน้าหายไป แทนที่ด้วยห้องเก็บของธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง“อะไรกันเนี่ย? อินเซปชั่นหรือไง?” *[1] ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำ มองไปรอบๆ ก่อนจะเลือกเดินไปข้างหน้าหลังจากเดินผ่านห้องพักหลายห้องและทางเดินหลายเส้น ไป๋หลี่พั่งพั่งก็หลงทางในเขาวงกตมิติอันแปลกประหลาดแห่งนี้ ตามหลักแล้ว ตึกนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่เขากลับรู้สึกเหมือนเดินเท่าไหร่ก็ไม่มีวันสิ้นสุดไป๋หลี่พั่งพั่งเกาศีรษะ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนเสียงดัง“มอลลี่!!”“ชีเยี่ย!!!”“เฉาเยวียน!!!”“พวก
