บทที่ 117 บัญญัติกระบี่ใหม่ และวิถีบ่มเพาะพลัง
เมิ่งฝานลอบถอดถอนใจด้วยความลำบากใจมิน้อย มิใช่ว่าเขาคิดหวงวิชาหรือใจแคบมิยอมถ่ายทอดท่วงท่านี้ให้แก่ศิษย์พี่หลัว ทว่าวิชา ‘กระบี่มา’ นั้นหาใช่สิ่งที่ผู้ใดจะลอกเลียนได้โดยง่าย การจะฝึกปรือวิชานี้ให้สำเร็จ อันดับแรกจำต้องมีระดับการบ่มเพาะและปัญญาญาณในวิถีกระบี่ที่สูงล้ำจนเข้าขั้นพิสดารเหนือโลก
ยามที่เมิ่งฝานรังสรรค์วิชานี้จนสมบูรณ์ เขาอาศัยเงื่อนไขพิเศษสองประการที่ยากจะหาผู้ใดเปรียบติด
หนึ่ง คือการตรากตรำศึกษาคัมภีร์กระบี่นับหมื่นแสนเล่ม จนสั่งสมรากฐานแห่งวิถีกระบี่ไว้หนาแน่นมั่นคงดุจพสุธา
สอง คือพรสวรรค์วิถีกระบี่เข้าถึงเทพอันเป็นเอกหนึ่งเดียว
ศิษย์พี่หลัวมิอาจตอบสนองต่อเงื่อนไขใดได้เลยแม้แต่เพียงข้อเดียว อย่าว่าแต่จะบรรลุวิชาเลย เพียงแค่จะมองหา ‘ธรณีประตู’ แห่งกระบี่ท่านี้ก็ยังนับว่าเป็นเรื่องเพ้อฝันยามตื่น
หากเป็นท่านผู้เฒ่าหลิน บางทีอาจพอจะมีหวังอยู่บ้าง แต่สำหรับศิษย์พี่หลัว หนทางช่างมืดมนไร้แสงสว่างโดยแท้