ไป๋หลี่พั่งพั่งลอยกลับไปที่หอพัก เก็บวัตถุต้องห้ามทั้งหมดไว้กับตัว แล้วเดินอย่างองอาจไปหาเสิ่นชิงจู่“เป็นยังไงบ้าง?” เสิ่นชิงจู่ถาม“จะเป็นยังไงได้ล่ะ ก็จัดการเรียบร้อยหมดแล้วสิ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มกริ่ม “แถมผมยังหาที่ซ่อนของสิ่งนั้นเจอด้วย”ได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงจู่ตาเปล่งประกาย “มันอยู่ที่ไหน?”“ในโกดังที่สองทางทิศตะวันออก แต่ผมกลัวตาย เลยตั้งใจจะรอไปพร้อมกับพวกคุณ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างสัตย์จริงขณะที่คนทั้งสองกำลังคุยกัน ประตูห้องรอบๆ ก็เปิดออกทีละห้อง ทหารใหม่ที่จิตวิญญาณกลับคืนสู่ร่างก็ตื่นจากความฝัน เดินออกจากห้องอย่างงุนงง“พี่เสิ่น พี่เสิ่น!” เติ้งเหว่ยเห็นเสิ่นชิงจู่ในระเบียงทางเดิน จึงรีบวิ่งเข้ามาหา “ผมขอบอกพี่นะ ผมเพิ่งฝันร้ายมา!ผมฝันว่าถูกแมงมุมยักษ์ขังไว้บนฟ้า พยายามดิ้นเท่าไหร่ก็ตื่นไม่ได้สักที!”“หืม?” คุณชายไป๋หลี่ยกยิ้มมุมปาก “แล้วนายจำได้ไหมว่าตัวเองหลุดออกมาได้ยังไง?”เติ้งเหว่ยชะงัก ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ “ผมเหมือนจะจำได้ว่า……มีแม่หมูเรืองแสงบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วไม่รู้ยังไงผมก็กลับมาได้”ไป๋หลี่พั่งพั่ง “……?”แม่หมูบินขึ้นไปบนฟ้า?คุณชายน้อยผู้นี้เหยียบย่ำปราการหยก มือถือดาบแยกวิญญาณ ช่วยพวกนายให้รอดพ้นจากหายนะ แต่ในสายตาของพวกนายกลับมองว่าเป็นแม่หมูบินได้เหรอ?!ขณะที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เสิ่นชิงจู่ก็แค่นเสียง พร้อมกับตบหลังศีรษะของเติ้ง
