เหว่ยอย่างแรง แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า“ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ถึงกับปล่อยให้คนอื่นดึงจิตวิญญาณไปง่ายๆ แบบนี้ ต่อไปไม่ต้องมาเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีแล้ว กลับบ้านไปทำนาซะเถอะ!”“พี่เสิ่น ผม……”เติ้งเหว่ยกำลังจะพูดอย่างคับข้องใจ ทว่าเสิ่นชิงจู่จ้องเขาเขม็ง จึงได้แต่กลืนคำพูดลงคอ“ตอนนี้ทหารใหม่ทุกคนฟื้นขึ้นมาแล้ว คนที่ใช้งานได้มีประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบกว่าคน รุมกระทืบไอ้แมงมุมนั่นก็น่าจะตายแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างพอใจเสิ่นชิงจู่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ย “อย่าคิดแบบนั้น แมงมุมตัวนั่น……มันฆ่าคนได้จริงๆ น่ะ”ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงัก “นายไม่ได้บอกว่าเป็นการฝึกซ้อมหรอกเหรอ?”“แต่ก็มีคนตายจริงๆ และสภาพศพก็น่าเวทนา…” สายตาของเสิ่นชิงจู่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม “แม้ว่าพวกเราจะมีหนึ่งร้อยห้าสิบกว่าคน แต่ไม่ใช่ทุกคนจะให้ความร่วมมือกับการปฏิบัติการของเรา และถึงแม้จะมีคนมากขนาดนี้ แต่การเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับขั้นชวนที่แข็งแกร่ง ก็ย่อมมีการบาดเจ็บล้มตายอย่างแน่นอน…”“ต้องหาวิธีที่จะกำจัดแมงมุมให้ได้ และลดการสูญเสียให้น้อยที่สุด”เสิ่นชิงจู่ก้มหน้าครุ่นคิดไป๋หลี่พั่งพั่งมองอย่างประหลาดใจ ในความทรงจำของตน เสิ่นชิงจู่เป็นพวกบ้าบิ่นไม่ใช้สมอง แต่ไม่คิดว่าเมื่อเจอสถานการณ์คับขัน เขากลับใจเย็นกว่าใครๆ……แต่ก็สมเหตุสมผลแล้ว ตอนที่ต่อสู้กับหน่วยเร้นลับ เขาสามารถวางกับดักทั้งหน่วยเร้นลับได้สำเร็จ คนแบบนี้จะเป็นคนไม่ใช้สม
