ฟ้าไกลๆ ใยแมงมุมที่แผ่กระจายอยู่เหนือค่ายพลันหดกลับเข้าสู่ฝ่ามือของเด็กชายแมงมุมจิตวิญญาณที่ติดอยู่บนใยแมงมุมต่างร่วงหล่นลงมา กลับคืนสู่ร่างกายของตนเองไป๋หลี่พั่งพั่งถือดาบแยกวิญญาณ มองใยแมงมุมที่หดกลับอย่างรวดเร็วไปในทิศทางเดียวด้วยความประหลาดใจแล้วหยุดการเคลื่อนไหว“ฮึ่ม ตอนนี้รู้แล้วสินะว่าความเก่งกาจของนายน้อยอย่างฉันเป็นยังไง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเก็บดาบแยกวิญญาณที่ปลายนิ้วเข้าไปในแหวน เอามือกอดอก แล้วหัวเราะอย่างภาคภูมิใจครู่ต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเขาดันแว่นตาบนสันจมูก พึมพำกับตัวเอง“หลบอยู่ตรงนั้นสินะ…”
