ี้เขาเคยใช้ตอนต่อสู้กับหน่วยเร้นลับมาแล้ว ผนึกต้องห้ามลำดับที่ 315 [เนตรแห่งสัจจะ] เมื่อสวมใส่แล้ว ทุกสิ่งทั้งที่มีรูปร่างและไร้รูปร่างจะไม่สามารถซ่อนตัวได้ จิตวิญญาณก็เช่นกัน“เยอะขนาดนี้เชียว……” ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำ สร้อยคอ [ปราการหยก] บนหน้าอกเปล่งแสงสีทอง รวมตัวกันเป็นเงาดาบขนาดใหญ่ พาร่างเด็กหนุ่มลอยขึ้นสู่อากาศเสิ่นชิงจู่มองร่างที่ลอยขึ้นไปอย่างตะลึงงัน รู้สึกว่ามีรัศมีของเซียนอยู่เล็กน้อย……“บ้าเอ๊ย! มีเงินนี่ดีจริงๆ!”ไป๋หลี่พั่งพั่งเหยียบบนปราการหยก สวมเนตรแห่งสัจจะ ถือดาบแยกวิญญาณ ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศอย่างมั่นคงสายลมพัดผ่านชายเสื้อ พัดพารัศมีที่ดูราวกับเหนือโลกมาด้วยเล็กน้อยมุมปากยกยิ้มอย่างมั่นใจแสงสีดำของดาบแยกวิญญาณพาดผ่านท้องฟ้า ตัดเส้นใยแมงมุมอย่างแม่นยำ เส้นใยขาดออกทันที จิตวิญญาณที่ติดอยู่บนนั้นร่วงลงมา แล้วกลับคืนสู่ร่างเดิมโดยอัตโนมัติเงาดาบที่แปลงมาจากปราการหยกพาร่างไป๋หลี่พั่งพั่งเคลื่อนไหวอยู่กลางอากาศ แสงสีดำของดาบแยกวิญญาณวาบขึ้นติดต่อกัน ใยแมงมุมที่มองไม่เห็นบนท้องฟ้าก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว……“อ๊าก!!!”เด็กชายแมงมุมในโกดังผุดลุกขึ้นนั่ง กุมศีรษะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กลิ้งไปมาบนเตียงใยแมงมุมอย่างควบคุมไม่ได้……“เจ้าอ้วนนั่น……มันกำลังตัดใยของผม!”“เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ…”“ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ผมทนไม่ไหวแล้ว! ผมคืนจิตวิญญาณพวกนี้ให้ก็ได้!”“กลับมา!”เขายื่นมือไปทางท้อง
