งสิ หวังลี่ที่หมดสติไปนั่น ส่งออกไปแล้วใช่ไหม?”“นอนอยู่ข้างนอกค่ายแล้ว”“งั้นก็ดี พวกเราไม่มีอะไรต้องทำแล้ว รอดูว่าหน่วยสร้างบรรยากาศทางฝั่งหอสามจะทำงานได้ดีแค่ไหน…”……บนเส้นทางเปลี่ยวแห่งหนึ่งแมงมุมสีเทาขาวตัวหนึ่งกำลังวิ่งสุดชีวิต แสงสีขาววาบผ่าน ร่างแมงมุมเดิมเปลี่ยนเป็นเด็กชายคนหนึ่งเด็กชายอายุราวสิบเอ็ดถึงสิบสองขวบ ผมสีเทาขาว บนใบหน้าขาวนวลมีรอยใยแมงมุมจางๆ ดวงตาสีแดงมองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก ท่าทางดูเหมือนจะร้องไห้ออกมา“อ๊าก!!”“ทำยังไงดี ทำยังไงดี! คนที่ขว้างดาบนั่นดูน่ากลัวมากเลย! แล้วยังมีผู้ชายที่ดีดนิ้วแล้วระเบิดได้อีก……แววตาเหมือนจะสับผมเป็นแปดท่อนเลย!”“ผมเป็นเด็กดีมาตลอดนะ! ผม……ผมแค่อยากหาที่นอนหลับ ทำไมพวกเขาต้องทำร้ายผมด้วย!”“ฮือฮือฮือ…”“ไม่ได้ ที่นี่อันตรายเกินไป ผมต้องออกไป!”เด็กชายแมงมุมเปลี่ยนทิศทาง กำลังจะวิ่งออกจากค่ายฝึก แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ทั่วทั้งร่างสั่นเทา“ไม่ ไม่ได้ ห้ามวิ่งออกไป……ครูฝึกหน้าเลือดพวกนั้นบอกว่า ถ้ากล้าแอบหนีออกไป จะฆ่าผมแล้วเอาขาแมงมุมไปตุ๋นกิน…”“คนชั่ว!”“พวกเขาล้วนเป็นคนชั่ว!”“ผมควรทำยังไงดี……พวกเขาสั่งให้ทำอะไรนะ?”“ใช่แล้วๆ อันดับแรกต้องควบคุมจิตใจของคนที่กำลังนอนหลับให้ได้ก่อน แล้วค่อยหาที่ซ่อนตัว…”เด็กชายแมงมุมมองไปรอบๆ แล้วหลบเข้าไปในโกดังเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตา ใช้ใยแมงมุมสร้างรังขึ้นมา แล้วนอนตรงกลางอย่างสงบ“ที่นี่ พวกเขาคงหาไม่เจอแ
