ล้วล่ะมั้ง?” เขานอนอยู่บนเตียงใยแมงมุมนุ่มๆ พลางพึมพำ “ลองดูพวกนั้นสิว่าหลับกันยังไงบ้าง…”สิ้นเสียง ดวงตาสีแดงก็เปล่งประกายแปลกประหลาด ในสายตาของเขา เส้นใยจิตวิญญาณเสมือนจริงพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว ทอเป็นตาข่ายยักษ์คลุมทั่วท้องฟ้าเหนือค่ายฝึกปลายของตาข่ายนี้ เส้นใยแต่ละเส้นเชื่อมต่อกับหอพักทหารใหม่ที่อยู่ไกลออกไปราวกับสายว่าว เชื่อมต่อกับทหารใหม่ทุกคนที่กำลังหลับใหลนี่คือใยแมงมุมแห่งจิตวิญญาณที่ครอบคลุมทั่วทั้งค่ายฝึกอบรม ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นได้!ตาข่ายนี้ได้จับจิตวิญญาณของทหารใหม่ที่กำลังหลับใหลไว้กับเส้นใยตอนหกโมงเช้า แม้ว่าจิตวิญญาณของพวกเขาจะตื่นขึ้น ก็ไม่สามารถกลับเข้าสู่ร่างเดิมได้ ดังนั้นในสายตาของคนภายนอก พวกเขาจึงยังคงหลับอยู่ตลอดเวลาเมื่อมองดูจิตวิญญาณมากมายที่กำลังดิ้นรนอยู่บนเส้นใย เด็กชายแมงมุมก็หาวอย่างเกียจคร้านทันใดนั้น สายตาก็จับจ้องไปที่มุมอับบนใยแมงมุม ที่นั่นมีจิตวิญญาณอ้วนกลมที่ยังคงหลับใหลอยู่จิตวิญญาณของคนอื่นๆ ล้วนตื่นกันหมดแล้ว เพียงแต่ไม่สามารถกลับเข้าร่างเดิมได้ แต่มีเพียงคนนี้เท่านั้นที่จิตวิญญาณยังคงหลับมาจนถึงตอนนี้……“หลับสบายจริงๆ น่าอิจฉาจัง……” เด็กชายแมงมุมพูดอย่างอิจฉาพลางเท้าคางบนใยแมงมุม จิตวิญญาณของเจ้าอ้วนนั้นพลิกตัวอย่างขี้เกียจ ดวงตาค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างพร่ามัว……
