ครูฝึกทำได้……” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า“แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิด ถ้าทั้งหมดนี้เป็นการฝึกที่ครูฝึกจัดให้พวกเขา แล้วมาตรฐานในการผ่านการฝึกครั้งนี้คืออะไรกันแน่……ปลุกคนอื่นให้ตื่นหรือ?แต่ถ้ากับดักทางจิตนั่นเป็นฝีมือของพวกครูฝึกโดยตรง พวกเขาจะแก้ไขมันได้อย่างไร……หรือว่า สิ่งที่ลากทหารใหม่คนอื่นเข้าไปในความฝันไม่ใช่ครูฝึก แต่เป็นอะไรบางอย่าง?คิดถึงตรงนี้ หลินชีเยี่ยพลันถามขึ้น “โม่หลานล่ะ?”“เช้านี้ตอนที่ฉันไปล้างหน้า โม่หลาน……”“ตื่นแล้ว แต่ทำไมในกลุ่มคนกว่าสามสิบคนนี้ถึงไม่เห็นเงาของเขาเลย?”“ไม่รู้สิ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันตอนเช้าก็ไม่เห็นเขาแล้ว” หลี่ฉ่าวกวงส่ายหน้า“หรือว่าไปซ้อมยิงปืน?” เฉาเยวียนถาม“เขาไปตั้งแต่ตีห้าครึ่งแล้ว ฝึกนานขนาดนี้ ยังไม่รู้สึกแปลกๆ บ้างหรอที่ในค่ายไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?” หลินชีเยี่ยหันไปมองทางสนามฝึก ภายใต้ท้องฟ้าอันเงียบสงัด ทั่วทั้งค่ายฝึกดูเหมือนจะแผ่กลิ่นอายประหลาดออกมา……เฉาเยวียนฟังความหมายโดยนัยของเขาออก “นายหมายความว่า……ในค่ายนี้ นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีศัตรูอยู่ด้วยงั้นเหรอ?”“ไม่แน่ว่าอาจเป็นไปได้ ไม่งั้นการฝึกซ้อมครั้งนี้ก็ไร้ความหมาย”“แล้วตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี?”“มีใครมีผนึกต้องห้ามด้านการโจมตีทางจิตบ้างไหม?” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามทุกคนเงียบไปสองวินาที แล้วต่างส่ายหน้า“ฉันรู้ว่าใครมี” หลี่ฉ่าวกวงพูดขึ้นมาทันใด “มี
