ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อจางเซี่ยวเซี่ยว ผนึกต้องห้ามของเธอเกี่ยวกับด้านจิตใจ”“ผู้หญิงเหรอ…” หลินชีเยี่ยหันไปมองเสิ่นชิงจู่ “แล้วสถานการณ์ของหอพักอีกสองหลังเป็นยังไงบ้าง?”ในค่ายฝึกอบรมมีหอพักทหารใหม่ทั้งหมดสามหลัง หลังที่หลินชีเยี่ยอยู่คือหลังที่หนึ่ง ฝั่งตรงข้ามคือหลังที่สองส่วนผู้หญิงทั้งหมดอยู่รวมกันที่หลังที่สาม ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างของหลังที่หนึ่งและสอง“คนในหอพักหลังที่สองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ดูเหมือนพวกเขาจะเริ่มค้นหาส่วนอื่นๆ ของค่ายแล้ว แต่ว่าทางหอพักผู้หญิงดูเหมือนจะไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย…”“ไม่มีความเคลื่อนไหวเหรอ? พวกเธอไม่มีใครตื่นเลยเหรอ?”“ไม่ใช่อย่างนั้น… ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศของหอพักผู้หญิงแปลกๆ นายลองดูเองก็แล้วกัน” เสิ่นชิงจู่ยักไหล่หลินชีเยี่ยเดินไปยังระเบียงทางทิศตะวันออกของหอพัก สายตาจับจ้องไปที่หอพักหลังที่สามตรงหน้า พลางขมวดคิ้วเห็นเพียงหอพักหลังที่สามตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง ประตูหน้าต่างทั้งหมดปิดสนิท แสงอาทิตย์ตกกระทบบนพื้นผิวกระจก แต่ไม่มีแสงสะท้อนออกมาแม้แต่น้อย ราวกับเป็นห้วงลึกที่กลืนกินแสงสว่างรอบข้างในวันธรรมดา หากยืนอยู่ที่นี่ จะได้ยินเสียงหัวเราะคุยกันของผู้หญิงดังมาจากหอพักหลังที่สามอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้……กลับเงียบสงัด“หอพักหลังที่สามต้องเกิดเรื่องแน่ๆ” หลินชีเยี่ยพูดอย่างมั่นใจเขาหันกลับมา ตรึกตรองครู่หนึ่ง แล้วสั่งการอย่างฉับไว“ทิ้งคนไว้เฝ้
