าเยวียนกลอกตา “แต่ฉันได้ยินมาว่า โดยทั่วไปแล้วหน่วยรบพิเศษจะไม่รับคนจากภายนอก เพราะสมาชิกส่วนใหญ่ของหน่วยรบพิเศษจะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งหน่วย พวกเขามีความเข้าใจและไว้วางใจซึ่งกันและกัน การยัดเยียดสมาชิกใหม่เข้าไปอาจจะได้ผลตรงกันข้าม”“เว้นแต่ว่าทหารใหม่คนนั้นจะมีศักยภาพสูง หรือสมาชิกในหน่วยสูญเสียกำลังพลไปมากจนไม่สามารถปฏิบัติภารกิจปราบปรามได้ตามปกติ ถึงจะรับคนจากภายนอก”“เดี๋ยวก่อน!” ไป๋หลี่พั่งพั่งนึกขึ้นได้ “นั่นหมายความว่าหลังจากจบจากที่นี่ พวกเราทุกคนต้องแยกจากกันสินะ?”เฉาเยวียนพยักหน้าช้าๆ “ใช่……”“งั้น งั้น… ผมขอไปอยู่หน่วยเดียวกับชีเยี่ยได้ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว พูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ถ้าผมถูกส่งไปอยู่ในพื้นที่ห่างไกล แล้วออกไปไหนไม่ได้ตลอดชีวิตล่ะ?”“คุณชายน้อยแห่งตระกูลไป๋หลี่ ใครจะกล้าส่งคุณไปอยู่ในพื้นที่ห่างไกลล่ะ?” เฉาเยวียนพูดอย่างจนปัญญา“นอกจากกรณีพิเศษ แทบจะไม่มีที่ไหนรับทหารใหม่พร้อมกันสองคนหรอก”“อีกอย่าง ด้วยสถานะตัวแทนเทพเจ้าสององค์ของหลินชีเยี่ย เขาอาจจะถูกหน่วยรบพิเศษบางหน่วยแย่งตัวไปเลย หรือไม่ก็ถูกส่งไปยังหน่วยพิทักษ์ราตรีในเมืองหลวง นายเข้าไปไม่ได้หรอก ตัดใจซะเถอะ” ”ไป๋หลี่พั่งพั่ง: o(╥﹏╥)oหลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยว่า “จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้อยากไปหน่วยรบพิเศษหรือเมืองหลวงหรอกถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากอยู่ที่ชางหนานต่อ……”เฉาเยวียนยักไ
