หล่ “ส่วนฉันไปไหนก็ได้ทั้งนั้น ไม่เกี่ยง”“ถ้าอย่างนั้น……” ไป๋หลี่พั่งพั่งตาเปล่งประกาย “ผมกลับไปกว่างเซินก็ได้! ได้เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีในถิ่นของตัวเอง มันคงยอดเยี่ยมมาก!”“……”“ว่าแต่ การจัดอันดับคะแนนนี้ เขาจัดกันยังไง? สอบเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย“ได้ยินว่าเกณฑ์การจัดอันดับคะแนนค่อนข้างซับซ้อน เกี่ยวข้องกับการฝึกทุกอย่างของพวกเรา เช่น การฝึกสมรรถภาพทางกาย การฝึกขีดจำกัด การสอบภาคทฤษฎี กลยุทธ์ ความเข้ากันได้กับอุปกรณ์ฝึกพลังจิต ACE ที่อยู่ในมือเรา การยิงปืน การต่อสู้ระยะประชิด……”“สอบทฤษฎี?” ไป๋หลี่พั่งพั่งตัวสั่น “จบกันแล้ว จบกันแล้ว……”“ยิงปืน……” หลินชีเยี่ยกุมขมับ“นอกจากนี้ ดูเหมือนจะมีคะแนนลับอีกอย่างด้วย” เฉาเยวียนเอ่ยอย่างไม่แน่ใจนัก“คะแนนลับ? คืออะไรเหรอ?”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าจะคิดเป็นสัดส่วนที่ไม่น้อยในการคำนวณการจัดอันดับคะแนน”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด“ช่างเถอะ ค่อยๆ ดูกันไปก็แล้วกัน…”……ค่ายฝึกอบรม เชิงเขาเครื่องบินขนส่งติดอาวุธสีดำสามลำค่อยๆ ร่อนลงจากกลุ่มเมฆ ลมแรงพัดกระหน่ำบนลานจอด ครูฝึกหลายคนยืนอยู่รอบๆ ชายเสื้อปลิวไสวตามแรงลมหยวนกังที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดหรี่ตามองเครื่องบินที่กำลังร่อนลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากเครื่องบินทั้งสามลำจอดนิ่ง ประตูท้ายค่อยๆ เปิดออก เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการติดอาวุธครบมือกระโดดลงมาจากห้องโดยสารทีละคน หลังจากพวกเข
