มีแค่ตัวเดียวด้วย นายโดนกัดบ้างไหม?”หลินชีเยี่ยส่ายหน้าอย่างใสซื่อ “ไม่นะ”“แปลกจัง……” ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว ลุกขึ้นเตรียมจะลงจากเตียง แต่แล้วก็ชะงัก “เอ๊ะ? รองเท้าแตะของผมอยู่ไหน?”เขามองไปรอบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “แปลกจัง รองเท้าแตะหายไปทั้งสองข้างเลย……หรือว่าจะอยู่ใต้เตียง?”พอได้ยินคำว่า ‘ใต้เตียง’ มุมปากของหลินชีเยี่ยก็กระตุกเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็นไป๋หลี่พั่งพั่งก้มลงมองใต้เตียง แล้วก็ชะงักค้างอยู่กับที่ครู่ใหญ่ต่อมา เขาก็ยื่นมือออกไปหยิบของมากมายออกมาจากใต้เตียงด้วยความเหลือเชื่อ……ที่แคะหู เปลือกไม้ หลอดไฟ ฟิกเกอร์เซนิทสึรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ข้าวผัดหนึ่งกล่อง และ……ถุงน่อง?!เด็กหนุ่มมองถุงน่องสีดำในมืออย่างงุนงง ลังเลอยู่นาน แล้วค่อยๆ มองไปทางหลินชีเยี่ย……“ชีเยี่ย พวกนี้……”“ไม่รู้ แต่ไม่ใช่ของฉันแน่นอน” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “ฉันจะมีถุงน่องได้ยังไง?”“แต่ว่า……”หลินชีเยี่ยแสร้งครุ่นคิด “อาจจะเป็นของเฉาเยวียนก็ได้”
