ย์เสร็จ ส่งพลังจิตลงไป รอยน้ำรอบรองเท้าแตะก็เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ……พรึ่บ-!รองเท้าแตะในวงเวทย์พลันหายไป ราวกับว่าไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนหลินชีเยี่ยจ้องวงเวทย์เขม็ง ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็ยังไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมา ว่างเปล่า……หืม?ไม่ใช่การอัญเชิญแบบสุ่มหรอกหรือ? แล้วสิ่งที่อัญเชิญออกมาอยู่ที่ไหน?ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังสงสัย เสียงที่คุ้นเคยก็ลอยมาข้างหู……หึ่ง หึ่ง หึ่ง หึ่ง…‘ยุง……ยุงเหรอ?’ เด็กหนุ่มใช้พลังจิตกวาดผ่าน เมื่อแน่ใจว่าพบยุงตัวหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออกตอนนี้ยังเป็นเดือนพฤษภาคม โดยปกติแล้วยังไม่ถึงฤดูที่ยุงจะปรากฏตัว แต่ภายใต้พลังอันยิ่งใหญ่จากเวทย์อัญเชิญของหลินชีเยี่ย มันก็ปรากฏขึ้นมา……ยุงตัวนี้บินวนอยู่กลางอากาศครึ่งรอบ ก่อนจะบินไปเกาะบนต้นขาของไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังหลับสนิท แล้วดูดเลือดอย่างเมามัน!ไป๋หลี่พั่งพั่งครางเบาๆ ยกมือขึ้นเกาขา แล้วพลิกตัวนอนต่อหลินชีเยี่ยลูบคางเวทมนตร์นี้……น่าสนใจนี่……ดังนั้น เขาจึงยื่นมืออันชั่วร้ายออกไป แล้วคลำหาสิ่งของรอบๆ ตัวไป๋หลี่พั่งพั่ง…………เช้าวันรุ่งขึ้น คุณชายไป๋หลี่ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเขามองเพดานอย่างเหม่อลอย แล้วก็รู้สึกคันๆ ที่มือและเท้า พอก้มลงมอง……“โอ้โห! ทำไมถึงมีตุ่มเยอะแบบนี้? มียุงด้วยเหรอ?!”เขามองดูตุ่มบนมือและเท้ามากกว่ายี่สิบอัน แล้วอ้าปากค้างอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปหาหลินชีเยี่ย“ชีเยี่ย ในห้องนี้มียุง ผมคิดว่าไม่ได้
