สนามฝึกยิงเสรีไป๋หลี่พั่งพั่งสวมแว่นตานิรภัยและที่ครอบหู ยกปืนขึ้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย บนใบหน้าอวบอ้วนที่ไม่ค่อยจริงจังนักนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่ค่อยเห็น เขาเหนี่ยวไกอย่างต่อเนื่องปัง! ปัง! ปัง!เสียงปืนดังติดต่อกันสามครั้ง กระสุนพุ่งเข้าเป้าที่ระยะสองร้อยเมตรเกือบพร้อมกัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยสิบคะแนน สิบคะแนน สิบคะแนน!เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในสนามยิงปืน ไป๋หลี่พั่งพั่งเป่าปากกระบอกปืนอย่างหยิ่งผยอง จากนั้นก็ถอดที่ครอบหูออกแล้วยืดเส้นยืดสาย“เฮ้อ……การฝึกยิงปืน? ง่ายแค่นี้เอง~”เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก ยกขาไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์หลังจากผ่านการปรับตัวสองเดือน เขาเริ่มคุ้นเคยกับกระแสไฟฟ้าจากนาฬิกาข้อมือแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ตีลังกากลับหลังโดยไม่มีเหตุผลอีกต่อไป แต่ถึงอย่างนั้น ช่วงแรกๆ ก็ทรมานเขาไม่น้อย ทำให้ทั้งตัวผอมลงไปเกือบครึ่งใครจะทนได้ ในขณะที่กำลังจะหลับ ก็ตีลังกากลับหลังโดยไม่รู้ตัว?ที่สำคัญที่สุดคือ การตีลังกาหลังของเขาไม่ได้ส่งผลกระทบแค่ตัวเองเท่านั้น หลินชีเยี่ยที่นอนหลับสบายอยู่ข้างๆก็จะตื่นตกใจเพราะเสียงดังโครมครามนี้ด้วยนั่นเป็นครั้งที่สองที่หลินชีเยี่ยเกิดความคิดอยากจะฆ่าไป๋หลี่พั่งพั่ง……ตอนนี้เป็นเวลาฝึกยิงปืนอิสระ ไม่มีครูฝึกคอยควบคุม เป็นการฝึกฝนเพื่อให้ทหารใหม่คุ้นเคยกับการใช้ปืน เพราะสิ่งที่ควรสอนก็สอนไปหมดแล้ว ตอนนี้พวกเขาต้องก
