ารเพียงการฝึกฝนจำนวนมาก ซึ่งถือว่าเป็นเวลาพักผ่อนหลังจากเรียนภาคทฤษฎีและการยิงปืนเป็นจุดแข็งของคุณชายไป๋หลี่ นี่จึงเป็นการฝึกที่สบายและเพลิดเพลินที่สุดสำหรับเขา“เอ๊ะ เหมือนว่าจะไม่ได้เจอครูฝึกกู้มาสองเดือนแล้ว……เขาไปไหนนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามอย่างสงสัยเฉาเยวียนจ้องมองเป้าที่อยู่ระยะไกล ราวกับไม่ได้ยินเสียงสิ่งใด แล้วลั่นไกปืนติดต่อกันปัง! ปัง! ปัง!สิบคะแนน เก้าคะแนน เก้าคะแนน!เขาถอนหายใจ วางปืนลงพลางส่ายหน้า“ไม่รู้”ไป๋หลี่พั่งพั่งเอียงศีรษะครุ่นคิด ราวกับเข้าใจบางอย่าง “เขาคงจะกลับบ้านไปแต่งงานแล้วล่ะมั้ง?!”“……ฉันจำได้ว่าเขาแต่งงานไปนานแล้วนี่”“แต่งงานครั้งที่สองไง”“……”เฉาเยวียนคร้านจะสนใจความคิดเพ้อเจ้อของอีกฝ่าย เขากลอกตาอย่างเงียบงันทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกสามนัดปัง! ปัง! ปัง!พลาด พลาด พลาด!หลินชีเยี่ย “……”เขาวางปืนลงอย่างไม่ใส่ใจ เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ มองสนามยิงปืนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น……“ฮ่าฮ่าฮ่า ชีเยี่ย นายต้องฝึกยิงปืนให้ดีๆ แล้วล่ะ ในหมู่ทหารใหม่สองร้อยกว่าคนของเรา มีไม่กี่คนหรอกที่ยิงพลาดสามนัดติดต่อกัน” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ตบหน้าอกอย่างมั่นใจ“ถ้าให้ผมพูดนะ นายก็มาเป็นลูกศิษย์ผมซะเลย ผมจะถ่ายทอดวิทยายุทธ์การยิงปืนให้!”“นายน่ะเหรอ?” หลินชีเยี่ยชำเลืองมอง แล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “เดี๋ยวตอนฝึกการต่อสู้ระยะประชิด นายมา
