เป็นคู่ต่อสู้ฉันสิ……”“พี่ครับ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ” ไป๋หลี่พั่งพั่งตัวสั่นเทิ้มหลินชีเยี่ยจิบน้ำอย่างไม่รีบร้อนพลางขมวดคิ้ว “แต่เรื่องที่ครูฝึกกู้หายตัวไปสองเดือนนี่ มันแปลกจริงๆ……”นับตั้งแต่สองเดือนก่อนที่เด็กหนุ่มได้ถามปัญหายากๆ กับครูฝึกกู้ ไม่กี่วันต่อมา ครูฝึกกู้ก็หายตัวไป แม้แต่คลาสของเขาก็ถูกครูฝึกคนอื่นมาสอนแทนชั่วคราว ตอนแรกหลินชีเยี่ยยังหวังว่าเขาจะให้คำตอบกับตัวเองได้ แต่ผลคือรอมาสองเดือนแล้ว“หลินชีเยี่ย!”ตอนนั้นเอง เสียงคุ้นหูดังมาแต่ไกล หลินชีเยี่ยหันไปมอง พบว่าเป็นครูฝึกหงที่กำลังโบกมือเรียกเด็กหนุ่มลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินไปหา“ครูฝึกหง มีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัยขณะที่ทั้งสองเดินออกมาจากสนามยิงปืนครูฝึกหงสำรวจเขาอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่นาน แล้วพูดอย่างเนิบช้าว่า “นายรู้ตัวไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป?”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “ผมเหรอ? ผมทำอะไรลงไป?”ครูฝึกหงถอนหายใจยาว “นายไปตั้งคำถามบ้าบออะไรให้ครูฝึกกู้ ถึงทำให้เขาเสียสติไปขนาดนั้น……ตอนนี้เขายังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชเพื่อรับการรักษาอยู่เลย!”เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก!อะไรกัน?ครูฝึกกู้……เป็นโรคทางจิตเหรอ?เพราะคำถามที่เขาตั้ง?“แล้ว……แล้วเขามีอาการยังไงบ้างครับ?”“เขาเหมือนคนบ้าไปเลย” สีหน้าของครูฝึกหงฉายแววขมขื่น “ช่วงก่อนหน้านี้ เขาจ้องกำแพงตาขวางทุกวัน บางครั้งก็พึ
