“ฮึบ ฮา!”“อูล่า อูล่า อูล่า…”“อ๊าาา!!”เสียงประหลาดดังมาจากทั่วทั้งสนามฝึก ทุกคนที่สวมนาฬิกาข้อมือแล้ว ราวกับกลายร่างเป็นนักกายกรรม แสดงการแสดงในพื้นที่โล่งกว้างม้วนหน้า ม้วนหลัง ยืนด้วยมือเดียว ตีลังกากลับหลัง การหมุนตัวแบบโทมัส กระโดดขาถ่างแบบแพะ……ค่ายฝึกอบรมที่ดี กลับกลายเป็นคณะละครสัตว์ขนาดใหญ่ในพริบตาหลินชีเยี่ยมุมปากกระตุกเล็กน้อย หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ก็ค่อยๆ สวมนาฬิกาข้อมือของตัวเองทันทีที่สวมนาฬิกา กระแสไฟฟ้าแรงสูงพลันไหลผ่านร่างอย่างกะทันหัน กล้ามเนื้อทั่วร่างก็หดเกร็งโดยไม่รู้ตัว……ดังนั้น หลินชีเยี่ยจึงทำการม้วนหน้าอย่างรวดเร็ว!ในขณะที่กำลังจะม้วนหน้าครั้งที่สอง หลินชีเยี่ยก็รวบรวมพลังจิตของตนเองเข้าไป พยายามต้านทานกระแสไฟฟ้านั้น จึงสามารถหยุดยั้งการกระตุกของกระแสไฟฟ้าได้ทันเวลา และยืนนิ่งอยู่กับที่แต่เหมือนที่ครูฝึกได้กล่าวไว้ ขนาดของกระแสไฟฟ้านี้เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา หลินชีเยี่ยจึงต้องคอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของมัน พร้อมทั้งส่งพลังจิตที่สอดคล้องกันเข้าไป‘ยากกว่าที่คิดไว้เสียอีก…’ หลินชีเยี่ยถอนหายใจครูฝึกมองลงมาเห็นสภาพอลหม่านด้านล่าง มุมปากสั่นไหวราวกับกำลังพยายามกลั้นหัวเราะ จากนั้นก็ทำท่าพยักหน้าเบาๆ แล้วให้คำวิจารณ์อย่างเรียบเฉยว่า“อืม……ปีนี้มีคนที่ทำท่าม้วนตัวมากกว่าปีที่แล้วอีกนะ”ในค่ายฝึกอบรมทั้งหมดมีทหารใหม่กว่าสองร้อยนาย มีเพียงไม่กี่คนที่หยุดหลังจากตีลังกาแค่ครั้
