ประมาณสองล้านได้”หลินชีเยี่ยสูดหายใจเฮือกใหญ่!สิ่งนี้ได้มาจากศพของสกอร์เปียนหนึ่ง พูดตามตรง หลินชีเยี่ยไม่ค่อยชอบวัตถุต้องห้ามชิ้นนี้เท่าไหร่ ประโยชน์ในการต่อสู้จริงก็ไม่มากนัก จึงคิดอยากจะกำจัดมันทิ้งมาตลอดแต่หากพูดถึงการกำจัดวัตถุต้องห้าม อย่างแรกเลยคือ หลินชีเยี่ยไม่รู้วิธีประเมินมูลค่าของวัตถุต้องห้าม อย่างที่สองคือ ไม่รู้ว่าจะเอาไปขายที่ไหน แม้จะพบสถานที่คล้ายตลาดมืดสำหรับวัตถุต้องห้าม เขาก็ไม่มีเวลามากพอจะไปหาผู้ซื้อที่เหมาะสม……หลังจากใคร่ครวญสักพัก ก็ยังรู้สึกว่าการส่งมอบให้กับหน่วยพิทักษ์ราตรีโดยตรงเป็นทางเลือกที่น่าเชื่อถือที่สุดปลอดภัย และยังได้รับผลตอบแทนทันทีหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า“ผมขอมอบวัตถุต้องห้ามชิ้นนี้ให้หน่วยงาน ส่วนเงื่อนไขในการแลกเปลี่ยน……เงินสดสองล้านก็พอแล้ว”“แต่ผมอยากรู้ข้อมูลบางอย่างด้วย”“ข้อมูลอะไร?”“ข้อมูลเกี่ยวกับเฉินมู่เหยี่ยและอู๋เซียงหนานครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างใจเย็น “ผมอยากรู้ว่า……เคยเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่?”
