ปรี๊ด!!เสียงนกหวีดอันแหลมคมดังก้องไปทั่ว หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นแล้วรีบสวมชุดทหารอย่างรวดเร็วฝั่งตรงข้าม ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หลับตาพลางกรนไปด้วย แต่มือยังคงสวมเสื้อผ้าโดยไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อยหลังสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เริ่มโงนเงนเล็กน้อย ราวกับว่าอีกนิดเดียวก็จะหลับไปอีกครั้งหลินชีเยี่ยคว้ารองเท้าแตะขว้างใส่หัวอีกฝ่าย คุณชายไป๋หลี่จึงได้สติตื่นขึ้นมาทั้งสองผลักประตูออกไปแล้ววิ่งไปยังสนามฝึกอย่างรวดเร็ว“ฮ่า~~~ว~~~”ไป๋หลี่พั่งพั่งหาวพลางรำพึงว่า “อยู่ข้างนอกมาหลายวัน กลับมานอนบนเตียงในค่ายแล้วรู้สึกสบายใจที่สุด……”จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ:“เดี๋ยวนะ การฝึกร่างกายของพวกเราไม่ใช่จบไปแล้วหรอกหรือ? ทำไมยังต้องตื่นเช้าขนาดนี้อีก?!”หลินชีเยี่ยกลอกตา “การฝึกร่างกายจบลงไม่ได้หมายความว่าค่ายฝึกอบรมจบ นอกจากไม่ต้องแบกตัวถ่วงน้ำหนักฝึกตั้งแต่เช้าจรดค่ำทุกวันแล้ว อย่างอื่นก็ยังเหมือนเดิม”“โอเค…”ไม่นานนัก ทุกคนก็มารวมตัวกันที่สนามฝึก เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบครั้งนี้บนเวทีไม่ได้มีแค่ครูฝึกหงยืนอยู่ ครูฝึกคนอื่นๆ ก็มากันครบ หยวนกังยืนอยู่หน้าครูฝึกทั้งหมด มองดูหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่สิ่งที่แตกต่างจากทุกครั้งคือ วันนี้ครูฝึกทุกคนแต่งกายเรียบร้อยเป็นพิเศษ และหลายคนก็ติดเหรียญตราความดีความชอบไว้ที่หน้าอก มีทั้งใหญ่และเล็ก สีส
